— 51 — 



die zooals ik reeds zeide, bijzonder gelijkmatig ontwikkeld 

 waren, hadden 11-12 internodien ; het bovenste daarvan was 

 de steel van het eindhoofd. 



Ik bepaalde verder, welke knoopen de zooeven vermelde 

 afwijkingen vertoonden. Het was steeds de 6* of 7* knoop 

 boven de roset. In de vier genoemde planten, waaraan 

 twee of drie internodien ontbraken, lagen deze dicht bij een, 

 door gestrekte internodien gescheiden, doch overigens op de 

 zelfde hoogte van den stengel. 



Er is dus op eiken stengel een punt, waar de erfelijke 

 eigenschappen van het ras zich bij voorkeur vertoonen. 

 Strekken zich deze over een grooter deel van den stengel 

 uit, dan beginnen zij vóór dit punt, en eindigen daarboven. 

 Omstreeks ditzelfde punt bevinden zich op de geheel of nage- 

 noeg geheel gedraaide stammen de zijtakken die de anoma- 

 lie in meerdere of mindere mate herhalen. 



Een geheel overeenkomstig verschijnsel heb ik bij Dip- 

 sacus laciniatiis waargenomen. Van deze soort bevond zich 

 in 1895 in den Hortus te Groningen een plant, met een fraaie 

 kleine, locale torsie aan den meer dan 2 meter hoogen stengel. 

 Deze klemdraai bevond zich even boven het midden van den 

 stengel. Uit het zaad van deze plant won ik in 1896/97 een 

 cultuur van omstreeks 300 exemplaren, waarvan er een groot 

 aantal aan hun stengel afwijkingen vertoonden. Onder 

 deze waren er 8 elk met een fraaie lokale torsie met 3-6 bla- 

 deren in spiraal, en omstreeks 20 met kleinere overeenkom- 

 stige afwijkingen . Al deze abnormale stengeldeelen bevonden 

 zich wederom ongeveer op dezelfde hoogte, en wel even boven 

 het midden van den bloeienden stengel. 



Het punt op den stengel, waarop zich de afwijkingen bij 

 voorkeur vertoonen, schijnt dus voor D. lacmiatiis torsus 

 dezelfde ligging te hebben als voor D. sylvestris torsiis. 



Het kwam mij niet onbelangrijk voor, te weten, op welk 



