HET SNEEUWKLOKJE. GALANTHUS. 



Eenige bijzonderheden over sneeuw^klokjes. 



Naar het Deeusch van Carl Hansen te Kopenhagen 

 vertaald door D. Logeman, 



Het sneeuwklokje is reedsin de 16^ eeuw, misschien zelfs 

 reeds vroeger, van uit Zuid-Europa en West-Azië naar 

 Noord-Europa overgebracht. Nu wordt het tot in het noor- 

 den van Noorwegen, ja zelfs in Ysland aangetroffen, zooweel 

 gekweekt in tuinen en parken als in 't wild. En ik geloof 

 dat men met gerustheid zeggen kan dat 't een overal geliefd 

 plantje is. Het feit alleen al, dat 't sneeuwklokje bloeit als 

 andere bloemen nog ver te zoeken zijn, brengt er 't noodige 

 toe bij om het bloempje bij zijn verschijnen hartelijk te 

 verwelkomen. Daarbij het onbesmette wit, het dikwijls nog 

 gure jaargetij waarin het klokje zijn intrede doet, dit alles 

 zijn factoren om het lief te krijgen en te verlangen naar zij n 

 bloei. Linnaeus, de groote bloemenkoning, kweekte het aan 

 in zijn tuin in Hammarbij bij Upsala. Bijna al de zeldzame 

 planten, die tijdens het leven van den grooten botanicus door 

 hem werden aangekweekt, zijn verdwenen; maar het 

 sneeuwklokje is nog daar om ons aan den grooten meester te 

 herinneren. 



In Engeland treft men het sneeuwklokje onder verschil- 

 lende namen aan o. a. : candlemas-hells (onder candlemas 

 verstaan wij Maria Lichtmis, 2 Februari) ook puri/ication 

 flowers en fair-maids of fair-maids of Fehrnary. De oor- 

 sprong van de twee laatste benamingen heet de volgende te 

 zija : In vroeger tijd was het algemeener dan nu een legende 

 te knoopen of een bloem te wijden aan ieder van de vroeger 

 zoo talrijke kerkelijke feestelijkheden. Het wordt verteld 



