— 75 — 



kend : vastenavondzotje, naakt-mannetje^ naalit-naarsje. 



De geslachtenaam (Talanthas is gevormi van de twee 

 grieksche woorden « Gala » melk en anthos een bloem. Af 

 en toe verwart men 't plantje met de Dorothealelie de zoo 

 heerlijk riekende Leucojitm vernum. 



De volgende legende vertelt het ontstaan van het 

 sneeuwklokje : Eva zat treurig terneer op de onvrucht- 

 bare, koude aarde en weende bij de herinnering aan al de 

 heerlijke bloemen van het verloren paradijs. 



Plots naderde haar een engel uit het paradijs en trachtte 

 haar te troosten. Sinds het bedrijven der eerste zonde 

 bloeide er in Eden geen enkele bloem meer, maar het 

 sneeuwde zonder ophouden, en de engel blies naar een der 

 vele, fijne, witte vlokken die terstond ter aarde viel als een 

 schoone, kleine bloem. 



En overal waar de engelvleugelen de aarde hadden 

 beroerd schoten een menigte van die witte bloemjes op. 

 De engel had zijn roeping vervuld, want getroost door het 

 aanschouwen van die reine bloemenpracht die aan Eva's moe- 

 geweende oogen nu schooner scheen dan alle bloemen van 

 het verloren paradijs, ontlook er nieuwe hoop in Eva's hart. 



Dat de bloem door de sneeuw heen opschiet is algemeen 

 bekend. Hier wijst o. a. de Fransche naam : perce-neige 

 op. In Frankrijk vinden wij ook de namen; dochette d'hi- 

 ver, nivéoley gallant d'hiver, pucelle en wijzend op de witte 

 kleur 1 hlanchelte du printemps ^ . In Italië is de meest 

 bekende naam primatica naar aanleiding van het vroeg ver- 

 schijnen der klokjes, terwijl de Spaanjaarden het bloempje 

 met den naam van campanulla bla^ica (witte klokkenbloem) 

 bestempelen. 



Enkele streken bijv. Devonshire in Engeland beschouwen 

 het sneeuwklokje als een symbool van de dood, daar men 

 meent dat het veel van een in 't wit gekleed lijk heeft, en 



