— 76 - 



men wacht zich daarom wel ook maar een enkel bloempje 

 aan iemand aan te bieden. Daarentegen wordt 't in andere 

 plaatsen van Engeland met een geheel ander oog aangezien, 

 waar men het klokje dikwijls gebruikt voor verschillende 

 grappen op Sint-Valentynsdag 14 Februari, een uitgekozen 

 datum tot het verzenden van brieven, gedichten en geschen- 

 ken meestal van grappigen aard. Het behoeft niet gezegd 

 te worden dat de poëzie in dergelijke gedichten meestal veel 

 te wenschen overlaat en niet in vergelijking kan treden met 

 bijv. de door Burns en Tennjson aan het sneeuwklokje 

 gewijdde regelen ! Behalve aan de maagd Maria wijdde men 

 later het bloempje aan alle maagden en vooral aan haar die 

 zich in een klooster terugtrokken. Een feit is het dat het 

 sneeuwklokje altijd in grooten getale in klooi«tertuinen werd 

 aangetroffen. Velen willen eene overeenstemming vinden 

 tusschen het bescheiden, kleine bloempje met zijn neerhan- 

 gend, wit kopje, en het eentoonig, stil leven der klooster- 

 bewoonsters met hun veel door gebed gebogen hoofden. Tot 

 nu toe zag men zelden anders dan witte sneeuwklokken. Een 

 legende vertelt ons hoe dit komt : Toen in de dagen der 

 schepping alles kleuren gekregen had, de hemel blauw, de 

 wolken grijs, de aarde bruin en de bloemen allerlei kleuren 

 kwam de sneeuw tot God den Heer en zeide klagend dat er 

 voor haar geen kleur meer over was. De Schepper zei haar 

 zich tot de bloemen te wenden en zich daar een kleur uit 

 te kiezen en die tot de hare te maken met toestemming der 

 bloemen. En de sneeuw wendde zich het eerst tot de roos, 

 maar die was niet gezind iets van haar mooie, roode kleur af 

 te staan. De sneeuw trok zich treurig terug en durfde niet 

 meer vragen, maar onderwijl hoorde zij het sneeuwklokje 

 zeggen dat als haar bescheiden kleur van eenigen dienst 

 kon zijn, dat die dan tot haar beschikking stond. Sedert dien 

 tijd heerscht er een intieme vriendschap tusschen de sneeuw 



