i t 



en het klokje. De sneeuw bedekt en beschermt de aarde 

 om het plantje en geeft het vocht en de kracht om uit 

 te spruiten. En in landen waar veel sneeuw valt is 't een 

 't algemeen geloof, of bijgeloof, dat 't bloempje niet volmaakt 

 is voordat zijn vriend de sneeuw het omhelsd heeft. 



Al naar 't klimaat verschijnt het sneeuwvlokje vroeger of 

 later, maar eenmaal in bloei zijnde bloeit het dagen ja weken. 

 De vorm van de bloem is er op ingericht dat insecten zullen 

 kunnen meehelpen tot de bestuiving. Zoo vroeg in 't jaar 

 zijn de bijen gewoonlijk nog niet te voorschijn gekomen, 

 liet schijnt een klein vliegje te zijn dat het klokje indringt 

 en het stuifmeel meevoert. Het bloempje is zoo gevormd dat 

 het vliegje bij zijn bezoek noodzakelijk stooten moet tegen 

 de helmknopjes die het « klokje doen luiden » d. w. z. in 



beweging brengen waardoor het stuifmeel dat de vlieg 

 meevoert zich loslaat. 



Met weinig andere bloemen is er in den laatsten tijd zooveel 

 moeite gedaan om haar bloeitijd te vervroegen als met de 

 sneeuwvlok, maar om zoo te zeggen zijn alle pogingen ver- 

 geefs geweest. Zoowel de gewone als de dubbele soort leent 

 zich veel minder goed tot « forceeren « dan dit met vele 

 andere bolgewassen het geval is. 



Men heeft o. a. beproefd het plantje tegen Kerstmis te doen 

 bloeien, en inderdaad vertoonden zich op den gewenschten 

 tijd eenige bloemen maar deze waren nooit normaal en ver- 

 dwenen even spoedig als zij zich vertoonden. Wel heeft men 

 eenige planten gevonden die er zich beter toe leenden dan 

 andere, maar veel heefc men toch niet gewonnen. Vooral met 

 de Europeesche soorten is 't viajwel nuttelooze moeite, uitge- 

 zonderd met eenige plantjes die in 't wild in Griekenland 

 voorkomen. Deze komen vroeger tot normalen bloei gewoon- 

 lijk voor nieuwjaar. Ook de West- Aziatische soorten bloeien 

 meer tegen dien tijd. Dit is o. a, 't geval met de in vele 

 tijdschriften beschreven schoone Galaiithus öilicicus. Deze 



