— 83 — 



weilanden en vooral in het gras bewijst ons dat zij minder 

 dan eenig andere bloeiende plant haar buren in den weg 

 staat. Bovendien verschaft het bloempje evenals het viooltje 

 een deel van het jaar aan velen een belangrijke tak van 

 bestaan, doordat het een geliefd plantje geworden is; en men 

 zou denken dat men het daarom in voldoenden, grooten ge- 

 tale zou aantreffen, en toch is dit niet het geval. Vooral uit 

 Duitschland, inzonderheid uit Silizie worden vele van deze 

 geliefde bloemen ingevoerd. (Wij spreken hier geheel uit 

 een Deensch oogpunt, als er gesproken wordt van hier en 

 wij dient niet uit het oog verloren dat Denemarken en Denen 

 bedoeld wordt.) Iets vroeger dan onze eigen sneeuwklokken 

 komen deze meer zuidelijke bloempjes in den handel, een 

 feit dat in 't vervolg met de meerdere kennis die men verkrijgt 

 over 't kweeken der plant, niet meer zou moeten voorkomen.- 

 Trouwens niet altijd zijn de Duitsche sneeuwklokken vroeger 

 uit dan de onze. De echte harde, continentale winters in 

 Midden-Europa teisteren vaak de plantjes, terwijl een milde 

 winter in ons klimaat ze juist vroeger in bloei doen gaan. En 

 dat in noordelijker gewesten de plant niet in den regel later 

 bloeit vertellen ons vele Engelsche tijdschriften waarin ver- 

 meld wordt dat de Schotsche sneeuwklokken dikwijls op de 

 bloemenmarkten in Londen te koop aangeboden worden voor 

 dat nog de Engelsche bloemen uit zijn. In den zachten 

 winter van 1899, hadden wij in Denemarken reeds in 

 Februari sneeuwklokken; soms op bijzonder geschikten bodem 

 zelfs reeds in de eerste helft dier maand, maar nooit of zelden 

 vroeger. 



Maar in lange, strenge winters zooals in 1888 zag men 

 niet voor eind April en begin Mei het geliefde bloempje in 

 bloei. De bloeitijd grijpt dus gewoonlijk plaats in de tijds- 

 ruimte gelegen tusschen deze twee uitersten. Prof. Schü- 

 beler geeft ons in zijn viridarium eenige zeer belangrijke 



