— 87 — 



keling van het zaad nauwkeurig gade te slaan en het in 

 tijds te verzamelen. Bij de GalantMis Cilicimis kan het 

 zaad, als de bloei in de laatste zomermaanden heeft plaats 

 gehad, niet voor het volgend voorjaar opschieten. 



Ervaren sneeuwklokkenculteurs bevelen aan om het 

 zaad op de plant te laten zitten tot het geheel rijp is en 

 absoluut uitgeplukt moet worden. Daarna legt men het op 

 een schaduwrijke, luchtige plaats en zaait het na een paar 

 weken tijds. Door ze direct in de vrije aarde uit te zaaien 

 krijgt men een minder goed resultaat. Men heeft dikwijls 

 kisten gebruikt die dienen als emballage voor fransche cognac 

 voor zaadbakken en met goed gevolg daar genoemde kisten 

 van goed, vast hout gemaakt en niet te diep zijn. In den 

 bodem boort men 24 gaatjes, en men zet de kist op een paar 

 blokjes hout om de directe aanraking met de aarde te ver- 

 mijden en lucht en water vrijen doorgang te verschaffen. 

 Bovendien bedekt men ieder gaatje in den bodem met een 

 potscherf. Men zaait het zaad in 3/4 duim diepe riggels 

 die met zand worden opgevuld als het zaad er in gestrooid is 

 en bedekt alles ten laatste met 1/4 duim dikke laag gezeefde 

 aarde. Men plaatst de kas dan buiten op een plaats waar zij 

 gedekt kan worden. Verder behoeft men er niet veel op te 

 letten, af en toe wat water geven slechts. In het tweede 

 jaar legt men er een nieuwe laag aarde op. De zaadplant 

 moet in de kas blijven tot ze gereed is om te bloeien, het- 

 geen gewoonlijk het geval is in het vierde jaar; maar het 

 zaad ontwikkeld zich heel ongelijkmakig, terwijl sommige 

 bollen al tot normalen wasdom gekomen zijn, zijn andere 

 niet grooter dan een rogge korrel. Het zaad van de 

 Galanthus luhescens moet gewoonlijk vele jaren in de aarde 

 liggen eer het tot iets komt. 



Er zijn voorbeelden van dat van verschillende Gala^i- 

 tlms die men tegelijk zaaide, sommige direct uitspruiten 



