— 88 — 



terwijl de G. lulescens slechts begon uit te spruiten toen de 

 andere in het vierde jaar bloeiden. Als men het zaad een 

 winter over droog bewaart kan het licht gebeuren dat 't niet 

 voor een jaar daarna uitspruit. De jonge zaadplanten die in 

 het vierdejaar bloeien kunnen beschouwd worden als nor- 

 maal ontwikkeld, maar niet voordat zij drie a vier malen 

 gebloeid hebben is het mogelijk haar karakter en waarde te 

 schatten. Er verloopen aldus verschillende jaren voordat 

 men weet of men een gewone of wel een bijzondere soort 

 gekweekt heeft. 



Niet alle Galanthus-soorten blijven even lang goed en 

 krachtig na verloop van jaren. De gewone G. Nivalis is 

 zeer zeker een van de duurzaamste. Het zelfde kan ook 

 vrijwel gezegd worden van de G. Plicaiics^ hoewel 't wel 

 eens voorkwam dat schoone variëteiten plotseling uitstier- 

 ven. De G. Elwesii gedijdt gewoonlijk niet goed in een al te 

 vaste kieiaarde. De G. Latifolius, de G. caucasicus even- 

 als de (t. Fosteri houden 't meest van een eenigszins steenach- 

 tige bodem. 



De ondervinding heeft geleerd dat sneeuwklokken met 

 sterk groengekleurde bloemen rasscher en sterker groeien 

 dan andere. De gele klokjes groeien daarentegen bizonder 

 langzaam en zijn moeilijk te kweeken. Dit is o. a. ook het 

 geval met de G. ScJiarlockii, de G, jjoculifomis en de 6^. lutes- 

 eens. 



In de bollen van de plant onderscheidt men gemakkelijk 

 drie verschillende soorten. De bol van de G. nivalis is bijna 

 eivormig, de G. plicalus is meer ruitvormig of spilvormig en 

 de G. Elwesii heeft meer ronde bollen. D^. J. G. Baker 

 geeft in zijn « Amaryllideae » (ook in deOardener's Chronicle 

 April 1889, p. 458) bladz. 16-18, 7 verschillende soor- 

 ten en geeft daarbij de volgende verklaringen : 



1 . Galanthus nivalis. Op de Pyreneeën tot de Kauka- 



