— 131 — 



gewone madeliefje {Bellis perennis) : deze plant bestaat uit een rozet van 

 ongesteelde bladen, en zendt uitloopers uit die aan hun top nieuwe blad- 

 rozetten ontwikkelen. De eigenschap die tot Schrijver's metingen werd 

 gekozen was de lengte van het blad. Schr. begon 'met metingen van de 

 bladlengte te verzamelen bij een groot aantal planten, waarbij steeds 

 zooveel mogelijk alle bladen van alle tot één zelfde individu behoorende 

 rozetten werden gemeten. Het materiaal dat aldus werd bijeengekregen 

 strekt zich uit over 1940 bladen, behoorende tot 319 individuen, ieder 

 bestaande uit 1-8, in de meeste gevallen 2-4 bladrozetten. De gemiddelde 

 waarde (mediaan) der bladlengte (voor de'1940 gemeten bladen) bedraagt 

 59 mm. ; de curve is volkomen normaal. Een vierde der gemeten bladen 

 is van 48 tot 59 mm. lang, een vierde van 59 tot 70 mm. Voor de helft der 

 bladen is de afwijking van het gemiddelde dus niet grooter dan 11 mm,, 

 of nog geen vijfde der gemiddelde waarde. 



In de eerste plaats werd de waarde van den terugkeer (regressie) 

 bepaald voor bladen behoorende tot een zelfde rozet. (Het is immers 

 door een soort vegetatieve voortplanting dat de bladen aan den top van 

 den stengel worden aangelegd). Uitgaande van de lengte van één blad, 

 werd de gemiddelde lengte gezocht van de andere bladen derzelfde 

 spiraal. 



Vooy^heeld : de lengte van een bepaald blad c van eene rozet bedraagt 

 b. V. 24 mm. ; de afwijking is dus 59 — 24 = 35 ; de gemiddelde lengte 

 van de andere bladen derzelfde rozet bedraagt 32 mm. ; de afwijking is 

 hier 59 — 32 =-: 27. De regressie wordt gegeven door het quotiënt 

 27:35=0,77. 



Voor ieder bepaalde lengte, telkens opklimmende met 1 mm., werd 

 de waarde van het bovenstaande quotiënt gezocht. Er werden 64 quo- 

 tiënten verkregen. De gemiddelde waarde van die quotiënten was 0,83; 

 de helft der gevonden waarden was begrepen tusschen 0,75 en 0,90, en 

 week dus niet zoo heel veel daarvan af. De afwijkingen zijn om het 

 gemiddelde volgens de normale binomiale kromme gegroepeerd. Wij 

 mogen dus aannemen dat de regressie in dit geval gemiddeld 0,83 

 bedraagt. Daardoor wordt uitgedrukt dat gemiddeld de bladen van een 

 rozet van Bellis peremiis slechts voor 4/5 zoo uitzonderlijk zijn als één 

 onder hen. 



Voor bladen van verschillende rozetten wordt de berekening uitge- 

 voerd als volgt: gegeven een bepaalde bladlengte C, voorkomend bij 

 een of meer bladen van een zeker aantal rozetten, wordt de gemiddelde 

 lengte L gezocht van de bladen van alle andere door uitloopers daar- 

 mede verbonden rozetten. Door het quotiënt (M-L): (M-C) = D' : D is 

 de regressie gegeven (M is de gemiddelde lengte van alle bladen). De 

 resultaten van dit onderzoek waren niet zoo mooi als in het eerste geval, 



