— 132 — 



wat hieraan te wijten is dat het materiaal nog meer beperkt was. Hier 

 kon, al was het met iets geringer zekerheid, een gemiddelde waarde 

 worden vastgesteld : die waarde was 0.65. De regressie is hier dus uitge- 

 drukt door een geringer getal dan bij bladen van een zelfde rozet, en 

 komt overeen met Galton's getal. 



J. Mac Leod. 



Hugo De Vries, On hiastrepsis inits rélation to cultwaiion. 

 — Annals of botany, XIII, 1899, blz. 395-420. 



Er dient een onderscheid gemaakt te worden tusschen individueele en 

 gedeeltelijke afwijkingen. Een afwijking van den grondvorm is indivi- 

 dueel, wanneer zij zich in al de gelijksoortige (homologe) deelen van het 

 individu vertoont (wanneer, b. v. al de bloemen, ofwel aZde vruchten, 

 enz. van een individu een zelfde afwijkende kleur vertoonen). Een 

 gedeeltelijke afwijking is daarentegen beperkt tot enkele deelen van de 

 plant: aldus kan een enkel blad of ééne bloem een bijzondere eigen- 

 schap vertoonen, terwijl de overige bladen of bloemen normaal zijn. 

 De ervaring heeft geleerd, dat gedeeltelijke afwijkingen veel meer 

 afhankelijk zijn van uitwendige levensvoorwaarden dan individueele. 

 Hieruit volgt dat gedeeltelijke afwijkingen beter geschikt zijn dan 

 de individueele om den invloed van uitwendige voorwaarden proef- 

 ondervindelijk te bestudeeren. 



Gevallen van Klemdraai en Fasciatie leveren daartoe zeer goed mate- 

 riaal. Die verschijnselen werden vroeger beschouwd als toevallige 

 misvormdheden : door mijne cultuurproeven werd bewezen dat zij 

 erfelijk zijn. Het zijn typische voorbeelden van gedeeltelijkeafwijkingen: 

 bij ieder monstrueus individu, dat een voldoende aantal takken draagt, 

 zijn enkele takken normaal. De normale takken zijn trouwens meestal 

 talrijker dan de abnormale. 



Door teeltkeus is het mogelijk van dergelijke misvormdheden (b. v. 

 Crepis hiennis met gefascieerde stengels ; — Dipsacus sylvestHs met 

 gedraaide stengels) rassen te bekomen, die In de achtereenvolgende 

 generatiën meer of minder rijk zijn aan monstrueuse individuen. 

 Indien een dergelijk ras, onder normale voorwaarden, in zijne achter- 

 eenvolgende generatiën een voldoende aantal monstrueuse individuen 

 (laten wij zeggen één op drie) voortbrengt, terwijl de overige normaal 

 zijn, mag men vertrouwen, dat wijzigingen in de levensvoorwaarden 

 een invloed zullen hebben op het aantal monstrueuse individuen pro- 

 cent. 



In dit opstel wil ik de resultaten mededeelen van de proeven die ik in 

 die richting heb genomen, — vooral met mijn gedraaid ras van Dipsacus 

 si/lvestris, nadat de misvormd heid, in de vierde generatie, erfelijk 



