— 88 — 



jL. vespertina x dhtrna^ en L, vespertina x noctifloray 

 uit in 1892 uitgevoerde kruisingen af. 



Een aantal planten, die in 1893 vergroenden, bad ik 

 eerst sedert 1892 in cultuur, nl. Bidens grandiflora, Chry- 

 santhemmn segetum, Coreopsis tinctoria, Bracocephalum 

 moldaviciini, Lychnis fuJgens, Madia elegans, Silene 

 conicay S. inflata. 



Andere wederom waren bij mij in 1893 voor het eerst 

 gezaaid, nl. Anagallis arvensis en A. gr andi flora., Aquile- 

 gia Durandi, Centranthus 7nacrosiphon, Fedia scorpioïdes, 

 Scabiosa purpurea, Viscaria oculata. Onder deze soorten 

 had ik, in een andere cultuur, de vergroening in 1892 

 reeds bij Anagallis grandiflora en Centranthus niacro- 

 siphon gezien. 



Bij verschillende der hier vermelde soorten zijn vergroe- 

 ningen in de literatuur welbekend, en komen zij klaar- 

 blijkelijk niet zeldzaam voor. Bij Hesperis matronalis zag 

 ik ze vóór en na 1893 bij verschillende rassen, bij Aquih^gia 

 bij verschillende soorten. Zulke feiten wijzen m.i. op eenc 

 grootere ontvankelijkheid bij sommige soorten dan bij 

 andere; aan de meening dat de vergroeningen erfelijk 

 zouden kunnen zijn, geven zij klaarblijkelijk geen steun. 



Zulk een verschillende ontvankelijkheid bij verschil- 

 lende soorten blijkt m. i. ook uit het feit, dat een aantal 

 soorten bij mij in 1893 aan de epidemie geheel ontsnapten. 

 Kn onder deze noem ik speciaal de Oenolhera Lamarcki- 

 ana en de Scrophularia yiodosa, daar ik uit ervaring weet 

 dat ook zij vergroenen kunnen. Ik zag dit voor de eerste 

 soort in 1890, het reeds genoemde aan vergroeningen 

 betrekkelijk rijke jaar en w^el aan één plant van mijn 

 dwergras, en voor de andere in 1886 bij Hilversum, op de 

 groeiplaats van welke ik het oorspronkelijke zaad voor 

 mijn ras verzamelde. Dat deze soorten, trots het betrek- 

 kelijk groote aantal exemplaren, bij mij in 1893 niet 

 vergroenden, schrijf ik aan een geringe mate van ontvan- 

 kelijkheid toe. 



