— T2 



meerdere soorten. Doch eene scheiding is voor als nog uit 

 den aard niet mogelijk. Tk heb in den beginne meermalen 

 vergroende planten naar mijn tuin overgebracht, met 

 het doel om besmettingsproeven te nemen, doch daarbij 

 nooit noemenswaardige resultaten verkregen. Lysimachia 

 vulgaris plantte ik in Mei 1889 over van een vergroende 

 groeiplaats ; zij herhaalde het verschijnsel in geringe en 

 afnemende mate in dat jaar en de volgende, en bleef 

 sedert gezond. Een aantal vergroende planten van Buhus 

 friUicosiLS bracht ik 1888 in mijn tuin; zij hadden een 

 eigenaardigen habitus met kortere takken en bleeker 

 groene bladeren en behielden deze eigenschappen tot nu 

 toe (Oct. 1894). Maar eerst in 1894 bracht een van hen een 

 bloem met een grooten groenen kelk voort, zooals die op 

 de oorspronkelijk groeiplaats gezien waren. Alle andere 

 bloemen waren steeds normaal. 



Vergroende Trifolium repens plantte ik herhaaldelijk 

 in mijn tuin ; zij bloeiden het volgendejaar soms normaal 

 soms echter zeer rijkelijk en fraai vergroend. Het zou mij 

 niet verwonderen, zoo deze drie gevallen door andere 

 Phytoptiis soorten veroorzaakt werden, als de gewone 

 vergroeningen. Zoo zou ook de Plantago mojor, aan de 

 lezers van dit jaarboek wel bekend door de belang- 

 wekkende studie van ü'" Costerus, allicht tot een 

 bijzondere groep kunnen behooren 1). 



Eindelijk heb ik ook vergroende Crepis hiennis en 

 andere gewone soorten in den aanvang mijner culturen 

 overgeb)'acht, die dus wellicht den oorsprong der besmet- 

 ting vormen. Thans roei ik vergroende planten bij 

 voorkeur uit, ofschoon het niet vinden van den parasiet 

 mij aan de doelmatigheid van dezen maatregel zeer doet 

 t wij felen . 



DE EPIDEMIE YAN 1893. 



Terwijl in mijn proeftuin de vergroeningen in den regel 

 laat verschijnen en zeldzaam blijven, traden zij in 1893 

 reeds in de maand Juli in zoo hevige mate op, dat mijn 



1) J. C. Costerus, Intercarpellaire prolificatie bij Plantago major, 

 Botanisch Jaarboek III 1801 blz. 124. 



