54 Acta Societatis pro Fauna et Flora Fennica IV. 



vavit. Quod pro initiis podetiorum habuit, aut ramuli adventi- 

 tii, forsan podetiis prostratis vetustis emorientibiis affixi (Krabbe, 

 1. c. tab. II fig. 12), aut vermcae thalli primarii, nulla vestigia 

 podetii ostendentes, sed fortuito intus gonidiis destitutae (1. c. fig. 

 11), sint. Initia numerosa podetiorum CI. papillariae miscroscopio 

 examinaijs, evolutionem eorum similem esse, ac in aliis Cladoniis, 

 observavi. In superficie cacumineque verrucae thalli primarii hj'- 

 phae verticales dense constipatae vulgoque fuscescentes observan- 

 tur, quae colore et dispositione verticali ab aliis hyphis superficia- 

 libus irregulariterque dispositis facile discernuntur et primum ini- 

 tium podetii sunt. Parte basali hujus initii accrescente, podetium 

 juvenile, solidum, vulgo aliquanto angustius, quam verruca, for- 

 matur. Verruca thallina ipsa ifra podetium saepe diu discerni 

 potest, tumorem pa^"-.aum abruptum, colore quoque aliquanculum 

 difiereutem farmans. Deinde verruca thallina, podetio tumescente 

 accrescenteque, multo tenuior, quam podetium, fit, quare demum 

 vix observari potest aut evanescit. CI. papillaria igitur vera po- 

 detia habet, neque pseudopodetia. 



Obs. 8. Lichen papillaria Ehrh., Phytophyl. (1780) n. 100. 

 ut ait Th. Fr. in Fl. 1881 p. 224, ad 1. papillosam Fr. pertinet, 

 podetiis papillaeformibus instructa. — Baeomyces papillaria Ach., 

 Meth. Lich. (1803) p. o23, secundum herb. Ach. (specimen e Ger- 

 mania ab Ehrhart missun et aliud e Suecia) ad formam eandem 

 pertinet, podetiis 0,5 — 1,5 millim. longis, thallo primario persistente 

 (conf. quoque Rohl., Deutschl. Fl. Ill 2 Abth. 1813 p. 119, Coem., 

 Clad. Ach. 1865 p. 35). 



Obs. 4. Cladonia molariformis Hofi'm., Deutschl. Fl. II (1796) 

 p. 117, secundum descriptionem et citatam Dill. Hist. Muse, tab 

 XVI fig. 28 ad statum hujus speciei podetiis ramosis beneque evo- 

 lutis instructum spectat. Specimina authentica non sunt cognita. 

 Baemyces papillaria ^. B. molariformis Ach., Meth. Lich (1803) 

 p. 324 ifienomyce papillaria ^. C, molariformis Ach., Lich. Univ. 

 1810 p. 571), secundum herb. Ach. ad statum eundem spectat. 

 podetiis 12—5 millim. longis ramosis aut subsimplicibus, thallo 

 primario persistente aut demum evanescente instructum (conf. 

 etiam Th. Fr., Lich. Scand. p. 96). Hoc loco notentur: Patel- 

 laria cocciyiea b. molariformis Wallr., Naturg. Saulch.-Flecht. 



