( 4^26 ) 



Callirhoë. 



Zusters, zusters, droogt die tranen, 

 Mijne jonkhcid, mijne schoonheid, 

 AI mijn hoogmoed, al mijn geluk 

 Schenk ik u uit vollen herte. 

 Weest gelukkig ... Weent niet meer. 

 Trof mij 't onverbidiijk lot, rechtvaardig. 

 Als het oflfer... 'k ben gelaten. 

 Wen de laalste zonnesiralen 

 Tanen en dan zacht verdwijnen, 

 Zoo zal zich mijn ziel oplossen 

 Fn cen hemeizoeten zucht. v 



Weent niet zusters, weest gelukkig. 



Vrou^venrei. 



Onder 't koele wreede mes, 

 Zooveel schoonheid, zooveel reinheid, zooveel goedheid, 

 Kan dit sterven? 

 Callirhoë, Callirhoë! 

 Uw oogen sluiten zich voor de lachende zon, 

 Uw vader, ziek door wanhoop, 

 Ziel hooploos de steun van zijnen ouden dag verdwijnen. 

 h er dan niemand om in uwe plaats le sterven? 

 Laffe ziclen, laffc ziclen, 

 Laat ons! — wijkt, wijkl henen! 

 Doodt men in de lente dcze bloem der schoonheid? 



Calliihoë. 



Plichtig was ik, plichtig. 

 Ik alleen zal sterven. 

 De uur is daar, het outer opgericht. 

 Gaat, gaat vreedzaam hcnen, 

 Neen, ge moet weenen. 



(Gang ter doodstraf.) 



^ 



