'44 



Selacliorum nonimlla ut plurimum In alto mari 

 Vitam degimt, multo attamen maior pars ad conti- 

 nentem terram vel cuiusvis insulae oram habitare 

 solet, ob auctiorem aquae calorem ad ripas, «tque 

 ob flumina amnesqnc, quae mare petnnt, eiusque 

 aquam lenuiorem atque calidiorem reddunt. 



Cum selachorum plurlma occnnum lemperatae 

 potissimum atque torridae zonae habilent , anima- 

 lium terrestrium adinstar ma^nam frigoris vim 

 lolerare omuino nequeunt. Vekui aulem maris 

 calor ad austrum atque septentrionem versus im- 

 minuitur, sic etlain aqua marina, quo profundius 

 petleris, caloris gradus sensim, sensimque amittit; 

 atque eo ipso jam sequitur, selache, quae neutt^ 

 quam adeo frequens lUrinque circa vertices occur- 

 runt, nec etiam in ipsa maris voragine degere. 

 Celeberriniorum nautarum experinicuta docent, ma- 

 ris calorem lege quadam constante a summa ma- 

 ris superficie usque ad fundum imminui: ex cel. 

 Horneri observationibus patet, maris temperiem 

 prlmo minus perspicue, dein celerius, maioreque 

 maris profunditate iterum tardius imminui ac de- 

 nique in constantem caloris gradum transire. Alti 

 attamen maris fundum insigni duntaxat frigoris 

 fastigio excellere, neutlquam autem glaciel aeter- 

 nae mole obtegi, plures physlcorum ipsique insl- 

 gnlssimi inter se conveniunt. Si enim aquam fri- 

 gori exposueris, usque ad -|- 4° calorem, contra- 

 hitur ; dein autem si maior frigoris gradus incepe- 

 rit, dilatalur ad illud usqne momeutum, quo con- 

 gelatio imminet. Dilatata atlamen aqua, quae ut 

 plurimum quatuordecies volumine augetnr, jam eo 

 ipso levior evadit atque sursum ad maris superfi- 

 ciem tendit, quocirca nulla glacies in maris fundo 

 • adesse potest. Quod denique etiam eo magis con- 



