( 193 j 



wiven. Die een beclaechde voer den coninc Salomon van 

 der ander ende aenleyde haren eysch aldus : Hère, ic ende 

 dit wijf woenden in een Imys, ende ic ghelach van eenen 

 kinde ende na m dagen si gelach oec van eenen kinde, 

 ende si verlach hair kint ende het was doot. Ende des 

 nachls, als ick sliep, brocht si haer doot kint ende leide 

 dat bi mi in mijn bedde, ende si nam ende stal mijn 

 levende kint dat mijn was, ende droecht met haer; ende 

 als ick ontwaecken was, vant ick bi mi (l) doode kint, ende 

 si seide dat dat dode kint mijn ware ende dat levende kint 

 haerware. Mer smorghens aist dach was soe werde ic wel 

 ghewaredal het dode kint mijnnieten was ende dat levende 

 kint mine was. Dander wijf verantwoerde ende seide : het 

 is al onieciit dat ghij segl ende loghen, want tievende kint 

 is mine en dode kint is uwe. Als die Coninc gehoert hadde 

 taie ende wedertale, hi mercte wel dat die sake onproevelic 

 was ende dat niemant dan die twee voerseyde wiven en 

 wislen daerof te spreken. Hi sprac ende seide aldus : Elc 

 van u beiden seit dat levende kint sine is; aldus schijnt 

 dat u beyden toebehoert. Men haeit mi een swaert; men 

 sal ikintdeyien in iween endin; elc van u beiden sal een 

 helfl hebben. Twijf, die dat kint niet toe en behoerde, 

 was daermede te vreden dat ment deyien sonde; mer die 

 moeder, die dat levende kint toebehoerde, seide toi den 

 coninc ; hère, ic en wil mijn kint niet gedeilt hebben, noch 

 gedoot; ic heb liever dat sijt aliène hebbe ende geheel 

 levende, dan ici saghe slerven. Hierom wiste die coninc 

 wel ende oec aile dyet hoerden dat sy die moeder was 

 van den levenden kinde, ende dat dit was goet te ver- 

 stane, wani nalure gafdaerof gelugenisse.(Hoofdsluk XH.) 



3"* SÉRIE, TOME XXIX. 13 



