( i90 ) 



zeven vroede Mannen van Rome, de Legenda Aurea, enz. 

 Een verder bewijs hiervan vinden wij in het middel- 

 eeuwsche tooisel, waarin nu en dan personen en zaken 

 der classieke oudheid gehuld zijn, aïs b. v. waar er sprake 

 is van a Herloghe Camille », van « Scipio, ridder van 

 Romen » en meer dergelijke, of waar de geschiedenis van 

 Lucrelia's zelfmoord en de verbanning der Tarquinii aan 

 Sinl Auguslinus wordl loegeschreven. 



Het mooisle en belangrijkste der verhalen is een der 

 geliel'koosde van dien lijd : « de liislorie van der goeder 

 vrouwen Griseldis », die hier (kap. 21) breedvoerig wordl 

 medegedeeid. Eenige andere, alhoewel nielonaardig voor- 

 gedragen, zijn er, onder bel opzichl van vergelijking of 

 loepassing, zooals bel heel, mel de baren bijgesleepl. Zoo 

 moei b. V. de melamorpbosis van Lolh's echtgenoole 

 (kap. VI) lot « teyken van juslicie » dienen; zoo ook 

 worden wij op de historié van Judilh en Holophernes 

 vergasl (kap. XIX) mel de gevolglrekking : a Ghelyc dat 

 die caelsers van binnen bulen gaen, soe ghine Judilh van 

 binnen buten derslede, ende oock ghelic dat de caelsers 

 tweecaetsen maken mel tweeën slaghen,soe sioech Judilli 

 Olifernes thoeft af met tweeën siagen. » Nagenoeg het 

 zelfde geldl voor het verhaal belreffende Rester (kap. 

 XLIV) en andere : aan slrenge, nauwgezelte iogiek onl- 

 brak het wel eens onzen schrijver. Doch zijne bedoeling 

 vvas lofbaar en zijn verhaailrant is ongekunsteid en beval- 

 lig; waarom hem zijne letterkundige gebreken, die te 

 onzent groolendeels die zijns lijds waren, scherp aangere- 

 kend? In de geschiedenis van ons oudere proza zal zijn 

 werkje, ofschoon geen echt meeslerstuk, een eervolle 

 plaats bekleeden; en dal wij zulks niet zonder grond 



