( 189) 

 teekenenvan. «GaveGod,zegto. a.deschrijver bij helslol 

 van zijn werk, dat al dieghene die gheslell syn ora rege- 

 menl van iuslicien, dat si dye saken wel hielden; so 

 souden aile saken in deser werell te bat varen; want aile 

 tghebreck dat in die vvereit is, coml meest om tghebreck 

 van iusticien, tweicke nu seer tonder is. » Een andere, 

 ook vaak niiddeleeuwsche eigenaardigheid , is zekere 

 minachting voor de vrouvv, die ons uit menig verhaal of 

 a exempel » legenwaait (1), en waar wij straks een voor- 

 beeld van zullen mededeelen. 



Doch niet bloot om te moraliseeren werd het boek 

 opgesteld, maar tevens « om blide te sijn », zoaais het in 

 het eerste kapiltel luidt, of « om druck ghenesen » zooals 

 het de Conclusie heeft : het was dus ook besiemd ora 

 genoegen te verschaffen en moest aangename en verma- 

 kelijke lectuur aanbieden. Van daar de menigvuldige 

 verhalen en « exempelen » welke er alom in voorkomen. 

 De stof dezer is aan de gewijde en ongewijde geschiedenis 

 ontleend, en wat deze laatste betreft, vooral, naar 

 's schrijvers beweren, aan Valerius Maximus, Florus en 

 anderen; nu en dan wordt er ook gewaagd van Meesler 

 Jan Bolet, Peter van Alfonse, van de Legenda Aurea en 

 zelfs van het Schaakspel. Deze laatste vermeldingen en een 

 aandachtig lezen der verhalen hebben er ons van overtuigd 

 dat de schrijver niel zoo zeer rechtstreeks uit de werken 

 der oudheid putte als wel uit de gewone middeleeuwsche 

 bronnen van verhalen, als de Gesta Romanorum, De 



(1) B. V., hoofdst. XVIIl, de geschiedenis van Proceerde en 

 h. XXIX, die van Forlijn. 



