( 179) 

 zulks betaamt weinig, zelfs als de rechler rijk is, en zou 

 overigens argwaan en opsprake verwekken. 



Ten langen leste vvordl den rechteren nog onder het oog 

 gebracht « niet verwaenl le sijn in hun officie, want For- 

 lune is onghestadich », en met nadruk wordt hun voor- 

 geschreven dal « si sullen haer huwelick wel houden ende 

 niet hebben te doen mit anderen wiven dan haer wiven, 

 want het is te vermoen dat diegene die hem hierin wel 

 quijt ende vrijl, ende dairin is gherechtich ende waerach- 

 tich, dal hi meer gherechte ende waerachiiger is dan 

 dyegheno die dairof in ghebreck is ». 



IV. 49. Hiermede, volgens 's schrijvers eigen woorden, 

 « nemet eynde dal derde deel... ende hiernae voighel 

 dal sluyten, tweleke is ghemaecl in formen van eenen 

 seynlbrieve, gaende aen den riddervan wien iiit beghinsel 

 ghesproken is ». Dit dezen brief, vrij nederig van toon, 

 leeren wij dat bedoelde ridder, wien het werk aangeboden 

 wordt, eens te Brugge bij den schrijver a bi goeder doecht 

 ende goedertierenheit » het avondmaal gebruikte. Gedu- 

 rende den maaitijd was daar o. a. sprake « van den Scaec- 

 spele dat wilen was gemoraliseert » en onder de aanwezi- 

 gen werd gevraagd « of men niet en soude connen of 

 moghen moraliseren eenich ander spel ». Meesl werd 

 gewezen op « ispel van caelsen, omdat het een edel spel 

 is ende goel ende ghenoechlick, alst wel ghespeelt is ». 

 Op verzoek van zijn vriend, den ridder, hecfl de schrijver 

 zieh daarmede belasl, bel « na sijn beste vermoghen » 

 vollooid en, zooals bel luidt, « ghescreven le Brugghe op 

 den xxiij dach in December inl jaer ons heeren als men 

 tcreefMGCCC ende XXXI. » 



