( 426 ) 

 door den schrijver, aan dit woord geheclu wordl, dan over 

 de zaak zelve. De definitie : Rhythmus is het uitvloeisel 

 der tonen (in spraak en muziek), is even onduidelijk en 

 onbepaald als de dissertalie zelve. Na de gansch nutteloos 

 vooruilgezetle magtspreuk : Aile vers is melrisch en aile 

 mêler is rhythmisch, valt de schrijver Dautzenberg aan, 

 wegens het door dezen gemaakt onderscheid tusschen 

 metrum en rhythmus. Klaarblijkelijk vvilde Dautzenberg 

 door rhythmus de rhythmische beweging eener syllaben- 

 reeks; door metrum, het gelai, de schikking en waarde der 

 syllaben beduiden, evenals Van Dnyse e. a. 



Bladz. 15 beweerl schrijver dat het metrum uit den 

 rhythmus voorlvloeit. Beter ware gezegd dat uit het me- 

 trum van een vers de rhythmische gang van zulk vers 

 ontstaat. Men moel niet met woorden schcrmen.Voorzeker 

 heeft aile versvoet eenen rhythmus, en wordl derhalve 

 een metrum zamengesleld uit rhythmen ; dat éditer is de 

 eigenlijke zaak niet : wèl spreekt men van den rhyllimus 

 van een vers; niet van de rhythmen der afzonderlijke 

 versvoeten. Als Dautzenberg (1)zegt : « Eene reeks lange 

 en korte sylben noemt men, afgezien van de door hefïing 

 en daling bewerkle kunstmalige geledering, een metrum 

 of versmaat », dan besluit hier schrijver A dat ailes vval 

 men zegl of schrijft eene versmaat is, en wil de beieekenis 

 van 't woord rhythmus, zooals Dautzenberg dit opvat, 

 volstrekt maar niet verstaan. 



Zelfs weigert A aan te nemen het bestaan der hexa- 



meters uit voeten van gelijken rhythmus. De , 



— - - , — - , enz. (?) zijn, volgens hem, verschillend van 



(1) J.-M. Dai 'zenberg, Beknopte prosodia der nederduitsche tant, hl.4. 



