( 427 ) 



rhythmus; wat hem niet belet (bladz. 74) le spreken van 

 het lezen der verzen volgens de accenten, den rhythmus 

 of de natuurlijke maat en (bladz. 80) — schoon ten 

 onregte — eene menigte slijgende spondaeën af le keuren, 

 omdal zij legen hel accent zondigen; dus legen den rhyth- 

 mus àerhexameters,wiervoelen verschillendvan rhythmus 

 zijn (?). Dit heet verwarring lusschen woord- en vers- 

 voeten (bladz. 54). 



Wat nu het bewijs belreft van 't bestaan des rhythmus, 

 zulk bewijs is volstrekt overbodig ; en wat aangaat het 

 bestrijden der onderscheidende benamingen van rhyth- 

 mische en metrische verzen : dit is niet slechls ondoel- 

 matig, maar zelfs verkeerd ; evenzoo het afkeurcn der 

 benaming accentverzen, door J.-A. van Droogenbroeck in 

 zijn Overzicht gebruikt (1). Wat deze door accentverzen 

 verstaat, is dââr klaar te zien. Dââr toch staat nergonsdal 

 hij de, in de nota op bladz. 59 van A's verhandeling aan- 

 gehaalde verzen, afkeurt; — inlegendeel! — want ze zijn 

 door dezen dichler geschreven in diens bundel Zonne- 

 stralen (2). 



Mededinger A rept niet van 't onderscheid lusschen 

 qualiteit en quantiteit der syllaben; maar vergenoegt zich 

 De Geyter's gezegde te benamen: « De prosodie onzer taal 

 kan niets anders wezen dan de leer der quantiteit »; eene 

 magtspreuk, neêrkomend op : « De prosodie of sylbenme- 

 ting kan niets anders zijn dan de leer der syîbenmeting ». 

 Voorwaar eene hoogst diepzinnige verklaring! (Zie Minck- 

 vvitz, Lehrbuch der deutschen Verskunst, p. 1, § I.) 



(1) Afgemeen overzicht der in het vederlandsch mogelijke versmaten, 

 bladz. 4. 



(2i J.-A. Va;»; Droogenbroeck, Dit zijn Zonnestralen, 2 e uilgave, 

 bladz. !0I : De Brand. 



