C 431 ) 



gelegenheid te nul om Crétry tôt voorbeeld te stellen; hij 

 die, even als al de muziekdichters in zijnen lijd, van de 

 eischen der fransche taal weinig nolitie nam. Reeds 

 vroeger (bl. 6) viel hij de fransche verzen, als ondingen, 

 aan. 't Zal echler wel niet noodig zijn te bevvijzen dat een 

 goed fransch vers ook zijne vereischten heeft en derhalve 

 zeer harmonieus klinkt; alsmede dat thans vêle fransche 

 toonzetlers bêler dan vroeger le werk gaan. 



Te dieu opzigte moge 't verwonderen dat A de fransch- 

 rhythmische gedichten van André Van Hasselt niet kende 

 of niet wikle bespreken (1). Deze, metrisch en rhythmisch 

 onberispelijk, vormen een boekwerk van 258 bladzijden 

 en zijn in zeven al'deelingen systematisch gevat. Velen 

 daarvan werden als zangstukken getoonzet; maar daaren- 

 boven herschiep Van Hasselt de woorden van een tiental 

 duitsche en italiaansche opéras, waarvan die nieuwe tekst, 

 op de reeds beslaande muziek rhythmisch toegepast, door 

 de fransche tooneelzangers gretig werd onlvangen. Zulk 

 een ommekeer in de door A geheeten ondingen, was voor- 

 zeker der vermelding overvvaard; maar hoe dan eene lans 

 gebroken tegen het dichten op fransche maat? 



In A's verhandeling is eene groote leemte ontstaan : 

 volstrekle afwezigheid van aanduidingen en opmerkingen 

 over de csesuur en hare uitwerksels. Deze zijn echter B 

 niet onlgaan. Met zorgelijke nauwgezetheid teekent hij de 

 csesuur lelkens aan, en roept de aandachl op de verande- 

 ring van beiveging die er uit ontstaat. 



Iets waarlijk verbazends is de aanhaling waarmede dit 

 hoofdstuk eindigt. A zegt aldaar : « En eindelijk mogen 



(1) OEuvres de André Van Hasselt, Poésies. 5 e vol. Les études rhyth- 

 tniques. Bruxelles, 1876. 



