( 432 ) 



wij met Van Droogenbroeck besluilen : « Van de accent- 

 verzen [lees : de germaansche, dielsche, nederlandsche] loi 

 de melrische [lees : de grieksche] verzen, is inaar éénen 

 slap le doen ». Q. E. 1). 



Bij Van Droogenbroeck luidl dilgeheel anders en vervalt 

 A's démons trandum lolaal : « Van de accentverzen lot de 

 metrische verzen is maar één slap te doen : even als de 

 eersten, beslaan de melrische verzen uit ongelijkaardige 

 voeten; maar wat bij de accentverzen gansch vrij is, wordt 

 in de metrische verzen slreng bepaald : de reeks voeten 

 is maal of schéma gevvorden en duldt in de vormen geene 

 willekeur. » (Overzicht, bl. 9.) 



A handelt in zijn vierde hoofdstuk over de grieksche 

 versmaten in '* nederlandsch. Hier geeft hij verscheidene 

 nntlige wenken over den versbouw, voor zooveel men 

 geen klaar begrip hebbe van nederlandsche prosodie; 

 allhans zoo als B die regelde. A's be- en veroordeeling 

 van siechte hexamelers is alvvederom uiterst langgerekt. 



B steekt hem hierin de loef af. Deze bevvijst dadelijk 

 door bel scandeeren der versmaten, eenvoudig-vveg en 

 zonder meer; eenvoudig omdat hij van een vast grond- 

 beginsel uilgaat. 



A raakt nu spoedig aan het tvvisten met Hesselink, 

 Kinker, enz.; doch vindt de reden niet waarom bij de 

 antieken accent en quantileit in hunnen versbouw ver- 

 schillen. 



Voor wat dit laalsle belrefl, zegl B kort en goed : 

 omdat bij de ouden het accent zoo sterk niet was als bij 

 ons, en derhalve de quanti teit niet overheerschle. 



Eindelijk komen A en B in voile tegenspraak : wat de 

 eerste aanziet als eene fout, roeml juist de tweede als 

 schoonheid: namelijk het vervangen van daclylen door 



