( 435 ) 



rijzende spondœën. Maar de duilsche meester der meiriek, 

 Minckwitz (1), beslisl als 't ware ten voordeele van B, die 

 er dan ook nog op vvijsl hoe in het nederlandsch 't accent 

 min gevveldig wordt uilgebragt dan in hel duitsch; en hoe 

 de verwisseling vvaarvan hier sprake — rijzende spondaeè'n 

 voor dactylen — gelukkige verscheidenheid, als schilde- 

 ring, in den hexameter le vveeg brengl. Hij vergeet te 

 zeggen dat aldus 66k de nederlandsche hexameter digt- 

 erbij den griekschen komt. 



Een vijfde hoofdstuk is bij A in de pen gebleven. 

 Tijdgebrek belettede hem daarin eene bloemlezing uil 

 onze besle metrisch-rhijlhmische dichters te geven. Derge- 

 lijke bloemlezing werd echter niel als vereischte door de 

 prijsvraag gesleld ; wèl de « critische aanmerkingen over 

 de prosodieën welke in België bestaan » en die mede 

 onaangeroerd bleven. A had het druk genoeg met Kinker 

 te bestrijden, in 't lang en breed. 



B, daarenlegen,zegtalléén belrekkelijk Kinker (bl. 55) : 

 « Kinker schreef eene prosodie, die door de hollandsche 

 Maalschappij van fraaie kunslen en wetenschappen be- 

 kroond werd; doch hij sehreef daarbij en lot bewijs der 

 deugdelijkheid van zijn slelsel, zulke slechte hexameters 

 dat hij hierdoor zijn eigen werk al'brak ». 



Aan eenige leemlen onlbreekl het B mede niet. Zoo 

 moge het bevreemden dat hij, sedert Heyse, niet één' der 

 gezagvoerende duilsche prosudisten, als Dôring, Edlek, 

 Feldbausch, Minckwitz, Westphal, e. a., genoemd hebbe. 

 Een werk vooral, dat om zijne zonderlinge en duislere 

 vermenging van muziek, rhi/thmus en accent B welligt 



(1) Dr Joh. Miisckwitz, Lehrbuch der deutschen Verskunst, 5 e Auil. 

 1803, § 49. 



3 me SÉRIE, TOME IX. 30 



