( 454 ) 



afschrikte, namelijk dat van Koorda, mogt evenwel niet 

 onbeoordeeld zijn gebleven (1). 



Ook in B's II e deel, 2 e hoofdstuk : « Kort overzichl der 

 geschiedenis van den metrischen versbouvv », zoo be- 

 knopt, zakelijk en critisch van inhond, zijn enkele leemten 

 te vinden, betrekkelijk hen die metrische verzen dichtten 

 of althans het meenden te doen. Noemen wij slechls 

 Dorn-Seiffen : Vertalingen en Rhythmica doctrina; Da 

 Costa : Hesperiden; Hendricrx : Don Juan; Willems : 

 De Heiland en Herman en Dorolhea; eindelijk het ver- 

 schrikkelijk monsteracblig metrisch sluk van Hofdijk : In 

 H hurle van Java. 



Ook ware het wenschelijk geweest dat hij, in het I e deel, 

 2 e hoofdstuk, de aangegeven schemata door een neder- 

 landsch voorbeeld hadde opgehelderd, zoo als Van Droo- 

 genbroeck zulks deed in zijn « Overzichl ». 



Van enkele opzettelijke leemten geeft B in zijne « Inlei- 

 ding » voldoende rekenschap. Hij zegt aldaar : « In deze 

 prosodia is ook een regel vooruitgezel, die in ééns aile 

 moeilijkheden en onnatuurlijke metingen der syllaben 

 wegruimt en tevens onze metriek eenen slap verder bij 



de antieken brengt » namelijk aan onze dichtknnst- 



beoefenaars te doen verslaan dat de letlergrepen niets 

 van hunne natuur verliezen mogen, wanneer zij in de 

 rhythmische geledingen der verzen geplaatst zijn : de 

 maatbeweging kan en mag geenszins eene syllabe kort of 

 lang maken; de maatbeweging moet ontstaan uit de na- 

 tuurlijk korte of lange syllaben, en het gehalle der syl- 

 laben niet uit de maatbeweging. Wringen de dichters 



(1) F. Roorda, Over dichtmaat, versmaal en versbouw, inzonderheid 

 in de hollandsche, duilsche, fransche, grieksche en romeinsche, arabische 

 en oud-indische poëzie. 1 865. 



