( 457 ) 



studie onmogelijk werd. Hij geelï niel ééne caesnur aan 

 hij de aangehaalde citaten, gewaagt niet \an de syllahe- 

 anceps, enz., enz. 



Volirens grammaticale vereischten laat de laal niels te 

 wenschen over; maar «le slijl is ingewikkeld en bezwaard 

 met het eigendunkelijk pedanlisme, dat schoolmeeslers- 

 opgeschioeidheid kenmerkt. Als een staaltje van poëti- 

 sclien hombasl zie men liladzijde 23, waar eene leedere 

 maagd deerlijk wordl mishandeld en de gezonde reden 

 niet minder. Ook hier hadde Molière gezegd : « Il y a trop 

 de tintamarre là-dedans, trop de brouillamini »; en de 

 oningewijde, wien al dal langgerekle lot handleiding 

 moesl dienen, zou A's Verhandeling naast die van Kinker 

 geeuwend ter zijde leggen. 



't Moge verwonderen dat A, met de kerkvadeis zôôzeer 

 bekend, dat hij aan den H. Angustinus zijne kenspreuk 

 onlleende, ook betrekkelijk zijnen slijl zich het volgende 

 van Thomas a Kempis niet herinnerde : « Ik onderwijs 

 zonder vvoordenkramerij, zonder geharrewar van gevoe- 

 lens, zonder praalverloon van eergierigheid, zonder strijd 

 van redetvvist (I) ». 



B daarentegen mag gerust bel gezegde van onzen oud- 

 landgenoot, Thomas van Kempen,op zijnen stijl toepassen; 

 misschien vvat spartaansch beknopt, maar daarom jnist te 

 bêler verstaanbaar. Zonder omzvvaai van maglspreuken, 

 holle volzinnen of gerekte nitweidingen ; wars van noo- 

 delooze be»piegelingen, die men tôt in 't oneindige kon 

 uitbreiden : maar zich noglans, waar 't past, bondigen 

 uilleg veroorloovend, houdl hij zich bestendig op practisch 



(\) De Imitatione Christi, lib. III, cap. 43, § 5 : « Ego doceo sine 

 str^pitu verborum, sine confusione opinionum, sine faslu honoris, sine 

 pugnatione argumentorum ». 



