( 692 ) 

 zljn in het Nederlandsch de vormen van den ablatief en den 

 locatief verloren gegaan. Wat bij onze voorouderen bij 

 middel van den ablatief en den locatief vverd uitgedrukl, 

 geschiedde later bij middel van eenen anderen naamval » 

 die langer bewaard was gebleven, of bij middel van een 

 voorzetsel gevolgd van een zelfstandig naamwoord of een 

 voornaamwoord. De instrumentaal is het laatst uit onze 

 taal verdwenen. 



In het Oudindisch heeft men eenen bijzonderen vorm 

 voor den instrumentaal, zoowei in het enkel- als in het 

 meervoud : in het tweevoud is hij echter van den datief 

 en den ablatief reeds niet meer te onderscheiden. Bij en- 

 kele woorden gaat hij in het Grieksch van Homerus op 

 -fi{v) uit; doch meest altijd wordt hij in die taal door 

 den datief en eene enkele maal door den genitief vervan- 

 gen. In het Latijn treedt de ablatief, en voor de woorden, 

 die geenen bijzonderen vorm voor den ablatief bezitten, de 

 datief in de plaats van den instrumentaal. Het Gothisch 

 heeft slechfs voor eenige voornaamwoorden eenen bijzon- 

 deren vorm voor den instrumental bewaard. In het Oud- 

 hoogduitsch, Angelsaksisch en Oudsaksisch komt hij veel 

 meer voor, terwiji hij in het Nederlandsch eenige sporen 

 heeft achtergeiaten. 



Het grondbegrip van den instrumentaal is samen zijn, 

 gemeenschap (1). 



In het Oudindisch is de instrumentaal tweeëriei. Men 

 onderscheidt in die taal den sociatieven inslrumentaal en 

 den instrumentaal des tiiiddels. 



De socialieve inslrumentaal duidt aan : 



(1) Vgl. Dr. B DELBRiicK. Ablatif, localis, instrumenlalis. Berlin, 1867. 



