( 69i ) 

 Altniederdeutsche Denkmâler, blz. 66) lezen wij : Wîk- 

 mund an ihemo selmn thorpa ende Dagerâd eiide Azeku 

 (dligiliko imo. Àlli in alligiliko zal wel een instrumen- 

 taal wezen. 



Bij onze Middelnederlandsche schrijvere treffen wij 

 mede het woord gelijk enkele nialen mel den inslrumen- 

 taal aan : 



Dus quam die vard in Vranivrike , 

 In Ingheianl , in Vlaendien die gelike. 



V*,N Velthem , Spiegh. hist , 135. 



Van den lande van Vrancrike 

 Ende van andren lande die gelike. 

 Id., ibid, loi. 



Hère, soe seggict u dan, 

 le ben ridder ende vri man, 

 Ende dese andren die gelike. 



Claes Verbbechten, Belg. Mus., VI! , 1M8. 



Ende sprac loi hem dese gelike. 



Der Yslorien Bloeme, 21. 



Ende des ooc noyl en hadde machl, 

 Coninge van Vrancrijcke , 

 Noch ooc Scollen die gelike. 



i. V. BoENDALE, Belg. Mus., IV, 308. 



Later ging de insti umenlaal die in die gelike in den ge- 

 nilief des over en sclireef men desgelijks. 



Ook in de voornaamvvoorden n^elk en zulk (Middelnedei- 

 landsch welc en sek) is dergelijk een instrurnentaal voor- 

 handen. Welk an zulk luiden in het Gothisch hveleiks , 

 /tvileiks, en svaleiks, in het Oudfriesch Itvelik en selik, in 

 liet Oudsaksisch hivilik, sidîk, in het Oudnederlandsch 

 huilik , huelik, uuelik, iiuilik, en suiik; in ai deze vvoorden 

 is de instrurnentaal gevolgd van leiks, lik, nog zeer wel 

 le erkennen. 



