( 698 ) 

 bruiklen instrumentaal van den demonstratiefstam i. Het 

 bijwoord van tijd ie, in helGothisch a^y(van hetzelfstandig 

 naamvvoord aivs) beteekent oo«7, immer. 



Ook de instrumentaal de, di, die (van den slam thia), 

 bâter tôt te verbasterd, staat vôôr eenen comparatief. 



In àan Hêliand {i) , waar die instrumentaaU/tm luidt, 

 lezen wij : 



TrùôduH sie sidhor thiu mêr an is mund-burd (biz. 49). 



Tfiat sie gitrûôdin thiu bel gilàbdin an is lêrâ (blz. 56). 



Gilàbho thiu betara an thena hélagon Krist (blz. 56). 



Zoo ook in het Middelnederiandsch : 



Ende singhet de naernsleliker bel. 



J. V. Maerlant, JVaiMCen B/oe»ie (uilgeg. door 

 Bormans) , 407. 



Die de levere van der gheet 

 Elet, siet des avonls vêle de bel. 



Id., ihid., 85. 



Hem soude de bel sijn taire stonde, 

 Aise die quade gheesl hem bezate. 



Id., fiîjwiftijôe/, I, 406. 



Scuwe altoos die sondaren 

 Du sait ailoos de bel varen. 



Id., ibid., II, 119. 



Ende de meer le drinkene mint. 



Id., Dispulacie van onser Vroutven ende van 

 den Cruce, 211. 



Dikwijis vvordt die met meer tôt één woord samenge- 

 trokken : 



Diemeer hire negheen en sach. 



Parlhonopeus van Bloys (uitgeg. door Bor- 

 mans), 27. 



(1) W^/ia?td herausgegeben von Morilz Heine. Paderborn, 1866. 



