( 422 ) 



suae, olim desiderium ingesserit. Proinde id omne auferens a 

 me, et pudoris et verecundiae, quod lenui alias homuncioni 

 sortisqiie salis infimae sacer ille tuus Augustissimus conspec- 

 tus incutere, hinc mihi non tara poterat, quam vel merito 

 debebat. Quo fit, serenissime Rex, pietatis, tuaeque incom- 

 parabilis clementiae erit : quem non uUa vel temeritas sua, vel 

 eminentissimae Majestatis tuae despicentia, sed contra magis 

 innata illa bonitas, candorque genuinus, spe tanta simul et 

 libertate fretum, excelsa jam coram sublimitate tua, exhibet : 

 tandem in optatam suam idque desideralissimam admittat 

 gratiam. Qua serael admissum, catalogo eorum sine diario 

 teneat collocatum, qui prout aut libentius nihil efficiunt aut 

 alaerius, ita etiam nil magis ducant in votis, quam aliquo vel 

 maximo, et merito suo et beneficio, tuam demereri clemen- 

 tiam. Pro qua sic tandem propensius demerenda, quicquid 

 nunc est eritque posthac in me animi, devotionis, fidei; quic- 

 quid ingenii, industriae, consilii; quicquid virium, fortunarura, 

 substantiae, et denique memet ipsum (quo nil carius possideo 

 aut majus) tuae sacratissimae Majestati trado, voveo, dedo. 

 Interea eorum nihil, aut praemittendo unquam aut negligendo, 

 in quo aliquando incuriam (quod absit) raeam, non tam accu- 

 sare, quam vel fidem erga te integerrimam desiderare posset. 

 Aspirante inprimis Deo Optimo Maximo, Imperio qui tuo, tam 

 olim féliciter auspicato, adeo praesens adsit et favens, hoc 

 quotidie majus majusque increraentum accipiat. Teque apud 

 posteros et nepotcs una cum gloria et nominis splendore aeter- 

 num vivere faciat, pulcherrimis scihcet tum factis tuis, tum 

 que gestis clarissimis, semper reviviscenlibus, morituris nus- 

 quam. Dixi. 



