( 148 ) 



Terwijl steeds met mijn pogen lachten 

 Het ongeloof , de tegenspocd ! 

 Ik zoek vergcefs om roem te vlnden.... 

 Een schitterglans !... Doch als het kaf 

 Verviicgt voor \ wild ge\\oel der windcn, 

 Vergaat mijn naam ééns in het graf.... 



Wat kan ik nog verwerven? 

 Hier zai ik doclloos sterven , 

 Hier grijpt de dood mij fel ! 

 Vaarwel, mijnland, mijn streven.... 

 Ach , 'k moet den roem begcven 

 zoete hoop , vaarwel ! 



{Hij valt tieer door droefheid afgemat. Eeiie 

 zachte melodij ruischt en de engel der 

 hoop verschijnt.) 



TWEEDE UEEL. 



DE ENGEL DER HOOP. ( Vrouwcnstem.) 



Colombus sluimer zacht en laat de ziele rusten, 

 Want morgen komt een dag voor u zoo schoon als hoog! 

 Hetgeen gij angstig zoekt — de nieuwe wereldkusten, 

 Ze rijzen morgen voor uw oog! 



Vergeefs wii u het dom verraad bespringen 

 Het wapent 's nachts vergeefs der dvvazen hand... 

 Neen, vrees niets, met den dag zal 't lustig klinken 

 Den denker heil ! Daar is 't beloofde land ! 



