( 163 



Ene de scoenste créature, 

 Die ic nie met oeen sach. 



Nar minen reise gereden , quam 

 Een vrouwe , dat ic der vernam , 

 Die utermaten was alte scone. 

 le boot her mine minne te lone. 

 Si seide dat sijs niet en dade. 

 Doen leidicse buten pade. 

 Met mi en wilde si niet gaen ; 

 Mer si dede mi der verstaen 

 Dat si was i coninginne, 

 Die was in minen sinue. 



Dat wonder dat sekerlike 



Dat ghi segt het es u nichie 



Ghi mocht saken seggen iichte, 



Die u souden iegen gaen ; 



Mer, her weert, doet mi verstaen 



Claerlec wie die vrouwe si , 



Ende hoe si heet, dat segt mi. 



Ghi moetet mi te wetene doen. 



Doen antwerde weert Symoen : 



Is mi clair becant 



Dat si Beerte es gênant. 



Dies es leden . . . v jaer 



Dat icse , dats seker waer, 



Int wout te verre van hier. 



Ic ben foreeslier, 



Ende heb enigen lijt gewesen. 

 Carie Marteel , den coninc vor desen 

 Die hadde mi lief in waere dinc 

 Mer niet en sieic desen coninc; 

 le en sachen noit met ogen; 

 Der ut weet den prinse vermogen 

 Nu will horen ende verstaen. 

 Eens morgens vroe, sonder waen , 

 Wasic gpseten op niijn paert, 

 Ende soude varen in Mans waerl. 



