( 163 ) 



Van alden lande van erlerike. 

 So en wislic hoe properlike. 



I baer 



Dis es leden wel vi jaer, 

 Leltel meer ofte min , 

 Der houdic in minen sin , 

 Dat hier liep i niemare, 

 Hoe dat i vrouw verloren ware. 



Dal hem God vergevene moet ; 

 Mer ic die raaliede hin der moet 

 Dat ic was coninginne. 

 In weel hoet quam in minen zinne. 

 Anders haddi mi vercracht. 

 Symoen die scier was bedacht, 

 Seide : scoeiie, eest dan niel waer ? 

 Sides mi hier openbaer ; 

 Wanl die ridder es van danne. 

 Si sprac : ghetegel mi eens. . . . 



Wanl die he . . , so ic verneme , 



En neml die vrouwe niel 



Vor den lijt dal hi u siel. 



Dal was dat nu de coninc hiet. 



Doe seide Florijs : die coninc, 



Dats een redelike dinc 



Vrouw BlanceÛoer ghi seil der varen. 



Doet u gereiden, sonder sparen, 



Sonder enege lange beide. 



Die vrouwe niet der iegen seide ; 



Mer bereide si wat si can. 



