( 62 ) 

 heden hem verwittigd , dat opoffering en de liefdadigheid 

 hel menschelijk lichaam niet onverwinnelijk maken. 



» Waerschijnlijk is onze vriend onder zulke overspan- 

 ning zijner krachten nu bezweken. 



» En in dit druk en arbeidzaam leven vond de moedige 

 Snellaert nog tijd, om Vlaanderens taal- en letlerkunde 

 met schoone werken te verrijken, om op last der konink- 

 lijke Akademiezwaarlijvige boekdeelen uit te geven — en 

 in zijn gedurig beproefd hart nog jeugdig vuurgenoeg, 

 om met angstige liefde voor taal en volk te kampen! 



» 0, wij zouden wel schuldig zijn ^ indien wij niet eene 

 onvergankelijke herinnering behielden, van den man, die 

 ailes, tôt zijn leven toe, heeft opgeofferd aan zijne, aan 

 onze moeder : het dierbaar en heden nog niet gelukkig 

 Vlaanderen. 



» Snellaert! ik breng u een broederlijk vaarwel, in 

 naam uwer medeleden der koninklijke Akademie. van 

 België; ik pleng eenen traan op uw graf , in naam aller 

 Vlamingen. Uwe edele ziel is opgevaren tôt den schoot des 

 Heeren, en leeftdacr in eeuwigheid tusschen ons dierbare 

 geesten, tusschen Willems, Van Dusse, Ledeganck. Zoo 

 insgelijks zal uwe herinnering leven in de harten uwer 

 vrienden, in de harten der Vlamingen, tusschen de 

 beelden der helden die op de bres voor taal en vaderland 

 gevallen zijn. 



» Mocht iedereen onzer, wanneer het graf voor hem 

 zich opent, als gij, met de hand op het stervend hart en 

 den blik ten hemel, kunnen roepen : 



« De krachten die God mij had geschonken, heb ik 

 » geheel aangewend om mijnen plicht op aarde te vol- 

 » brengen, heb ik verspild en overspannen om voor mijn 

 » vaderland en mij ne moedertaal meer te doen dan ik 

 » kon. ï> 



