( 39 ) 

 » Tusschen deze mannen , lusschen Willems, Van 

 Duyse, Ledeganck, Blommaert, Serrure en anderen nog, 

 nam Snellaert onmiddelijk plaats, en liij aanvaardde in 

 deze roemvolle schaar de moeilijke, de belanglooze roi 

 van voorvechter. Dit is : hij zou zijne hooge gaven, zijn 

 welzijn, zijn leven toewijden aan de enkele verdediging 

 van het Vlaamsche volk en van de moedertaal, zonder 

 hoop op eigen roem of voordeel, ja, met de overtuiging, 

 zijne stofïelijke belangen te verwaarloozen en diep te 

 krenken. 



» Wij, die hem dikwijls ter zijde slonden, wij weten 

 hoe hij immer op de bres sprong en met koortsigen driiï 

 iedereen lot de worsteling aandreef , telkens dat er eene 

 poging voor de moedertaal moest worden beproefd. 



» Hij gaf, gedurende vier jaren, het Kunsl-en Letter- 

 blad uit, zond verschillige vlugschrii'len tegen de misken- 

 nersder moedertaal in de wereld, stelde het merkwaardig 

 Yerslacj der Vlaamsche grieven- commis sie op, en was 

 bovenal met hooglofbare opoffering, na de dood van vader 

 Willems, werkzaam om den naam van den grooten man 

 le vereeren en zijne gedachtenis door een hem waardig 

 praalgraf le doen huldigen. 



» Het groolste werk van Snellaert, dit waaraan liij als 

 gelcerde en kunstenaar met de meeste liefde heeft gear- 

 beid , is zijne Verhandeling over de Nederlandsche dicht- 

 kunst, reeds in 1838 uitgegeven, en waarvan hij later 

 eene verkorte schets liet drukken, welke nu reeds hare 

 vierde uilgaaf heeft bereikt. In het jaar 1847 werd doetor 

 Snellaert lid der koninklijke Akademie benoenid. 



» Daer toonde hij zich als een waardig volgeling van 

 Willems, in het vak der philologie en der kennis van de 

 oudste gedenkstukken onzer vaderlandsche letterkunde. 



