(58) 



» Ferdinand Snellaert, te Kortrijk geboren, bevond 

 zich, na de omwenteling van 1850, als krijgsdocter, in 

 het Hollandsche léger. 



» Hoe en waarom hij deze veelbelovende loopbaan 

 verliet , zegt hij ons zelf , in zijne aanspraak bij het praal- 

 graf van vader Willems, waar hij uitroept : 



<( Wie onder de Vlamingen herinnert zich niet de be- 

 » geestering, welke hem overmeesterde bij den heldhal- 

 » tigen oproep van 1834? Geheel het land trilde en 

 » juichte : de jeugd zei vaarwel aan het krijgswapen, en 

 » wie uitlandig was, verhaastte zich naar de vaderlijke 

 » haardstede terug, oni den heiligen strijd des geestes 

 » voor het eigene volksleven aan te gaan. » 



» Dus , nu 58 jaar geleden , kwanct Snellaert toegeloopen 

 vol jeugdigen ijver en vol vuur, om deel te nemen aan de 

 worsteling ter opbeuring onzer moedertaal. 



» Heeft hij gedurende dit tijdvak eenen enkelen stond 

 opgehouden, ailes op te offeren tôt het bereiken van het 

 edel doel zijns levens? Werkte hij aan Jets anders, sprak 

 hij van iets anders dan van Vlaanderens verhefïing , tôt 

 bij zijn doodbed zelven? 



» Onmiddelijk na zijne terugkeer uit Holland schikle 

 hij zich aan de zijde van den geleerden Jan Frans Wil- 

 lems; hij werd zijn medewerker en bleefde verkleetdsle 

 boezemvriend van den grooten man, die hem zelfs de 

 vereerende taak van de uilgave der Onde vlaamsche lie- 

 deren naliet; eene taak waarvan Snellaert zich met voor- 

 liefde en op eene uitstekende wijze wisl te kwijten. 



» Àlsdan leefden er te Gent ecnige geleerde oi' kunsl- 

 rijke Vlamingen, die ons nu, door het lïoers der tijden 

 beschouwd, eenigzîns als reuzen voorkomen, en wier 

 staalharde overtuiging en verslandelijke macht ons met 

 treurnis ovcr onze ontoercikendheid doen nadenken. 



