( 303 ) 



Laat me al wat ooit in 't hart ik sloot 

 In dczcn kus u geven ! 



Maar, in de zcge of in dcn dood, 

 Blijve onze liefdc leven ! 

 Vaarwel ! 



Wee ! uit onze armen 

 Worden alweêr de geliefden gerukt: 



God heeft vrijheid ons gegeven, 

 Maar ook 't minncvuur! 

 Kost het dan zoo duur 

 Minnend vrij te leven? 



Cirijzam-tls. 



Kwcl met geen kermen 

 Helden ter rcdding der vrijheid gerukt! 



In haar henielgloed te leven 

 Is onwaardig hij, 

 Die niet trotsch en blij 

 Ook voor haar kan sneven! 



Iteciet ici koor (visioen). 



Wee ! die hloedwolk voor onze oogen ! 

 Wee! 

 Die zce 

 Van menschcn en paarden 

 En knodsen en lansen 

 En zwaaiende zwaarden ! 

 Wee! dat getier!... 

 Smoort geen kreet van mededoogen!... 

 Hoort gc 't van hier! 

 Ziet ge ze ginder akelig glanzen, 

 De groene wei, 

 De purperen heî, 

 Dampend in den zonnegloed 

 Rood van bloed! — 

 En over de plassen, waar tasscn in vielen 

 Van lijken, gemaald door het morzelend wielen 

 Van 't woeste gevecht 

 Voor het recht, 

 Dreunt nog dreigend krijgsgeschreeuvv ! 



