( 247 ) 

 an ghehanghen den veerthiensten dach in Meye int jner ons 

 Ilccrcn duust vijf hondert sesse endc vcertig (1). » 



Volgens bovenstaande akte moet al het goed, door de 

 proveniers na hunnen dood achtergelaten, aan 't godshuis 

 blijven; maar er zijn voorbeelden, dat van deze schikking 

 afgezien en eene andere gemaakt werd. Zoo vinden wij, 

 dat Frans de Ceuninck en zijne vrouw Joanna Haecx ten 

 jare 1567 werden aangenomen , onder beding dat, na den 

 dood van den laatstlevende, hunne erfgenarnen twee pond 

 betalen zouden ten profijte der instelling , mits welke som 

 zij over het nagelaten goed vrijelijk beschikken mochten. 

 In 1505 was Pieter van der Cote aanvaard, op voor- 

 waarde, dat na zijn overlijden zijn bed aan 't gesticht 

 blijven, of zijne erfgenarnen de som van een pond betalen 

 zouden; een andere, in 1594 aangenomen, moest een bed 

 achterlaten « ghesloffeert met aile sijne toebehoorten, enz. » 

 Dergelijke bepalingen laten toe te oordeelen , met welke 

 inscbikkelijkheid het godshuis , ten opzichte der prove- 

 niers , bestuurd werd. 



De lieden, welke het brood des hospitaals verkregen , 

 behoorden , vooral in de middeleeuwen , niet aile tôt den 

 eigenlijk gezegden behoeftigen stand. De oudste ons be- 

 kende hospitaalrekening, die van het jaar 1401-1402, toonl 

 dit duidelijk aan. Inderdaad , wij lezen er in, dat de nala- 

 tenschap eener zekere Beatrijs van der Pale, op hetzelfde 

 tijdstip, tôt ruim 18 pond groote beliep (2). 



(1) Charters der S'-Pietersabdij , Doos 1500-1509. Prov. archief. 



(2) « Dit es tgoeds, dat bleef na Beatrisen vander Pale. Eerst in ghelde 

 n noble Vlaemsche, i inghele, i Macheleere, i Pieter, i Manekin maille, 



