74; PE.\TA]XDRIA. Dig. 



317. G. Pneiimonanthe. L. RS. 19. P. 16. W. I2. 



^. 8,9. In ericetls, pascuis humidiusculis ubl- 

 que vulgaris. • — Caules plerumque adscendentcs ; 

 flores pauci , formosi , corolla plicata plus minuve sa- 

 turate c^anea, pllcls virescentibus. 



318. G. germanica. milden. RS. 50. W. 38. 



/S. ramosissima , Nohis. 



Qj. 8,9. In sjlvaticis et pascuis siccis calcareis 

 frequens. — CoroUa quinquefida, purpureo-coerulea, 

 laciniis ovato-lanceolatis. Varietas p dlffert caule a 

 basi inde ramosissimo, ramis appi'oximatIs , corollis 

 abbreviatis calvcem parum excedentibus , unde diver- 

 sum omnino habilum induit. Pra^terea magnitudo 

 plantae pro solo natali valde variabills a triunciali ad 

 sesquipedalem altitudinem, ramis internodiis nunc 

 longioribus, nunc brevioribus. Secundum Engl. Bo' 

 tany haec vcra est Linnaei G. Amarella, quod autores 

 laudati negant. 



319. G. Amarella. TFilld. RS. 51. P. 40. W. 39. 



(*). 8,9. In pascuis sjlvatlcis calcareis: Jlheine , 

 M. ; Biclejeld in montibus Jltenberg et Brandsberg, A.; 

 Lengerich, B. — Planta saepe cum praecedente, cui 

 simillima, confusa atque ulterius examlnanda, nobis- 

 cum nondum communicata, ab amico prius laudato 

 autem secundum Sturmii Fl. germ. examinata atque 

 pro cerla indicata. Differt ab illa caule plerumque 

 minore, follls angustioribus, prcecipuc vero coroliae 

 lacinlis anguslis , lanceolatls , nec ovatis ; a sequente 

 foliis lalioribus, statura robustlore, floribus duplo ma- 

 joribus, calycum dentibus corollae tertiam partem vix 

 supcrantibus. Eadem esse dicitur cum G. lancifolia 

 Besser. 



