— 21 — 



A c <» n i t u m . 



Genus olim post perennes observatioues tractatum etiam subsequentibus annis habui inter 

 studia selecta. Infaustum accidit generi factum illud, quod post iconas meas fideles editas, 

 auctores alii qui Aconitis studuerant, illas plaue ignorantes novis nominibus easdem suas spe- 

 cies obtulerint, sic cl. Host et Hege t sch weiler, observatores boni sed rerum litterarium ignari. 

 Seringeanum laborem taceo, quum eius valorem quisque facile intelligeret, cui vel unam speciem 

 vel eius synonyma comparare placebit. Redeamus igitur ad ea quae repetitis observationibus 

 coufirmata sunt atque ab aliis facile confirraanda, si eadem sibi oblato sunt objecta. 



Tabulas synopticas anteposui speciebus ipsis, ut vel ex iis solis characteres sectionum 

 atque specierum intelligi queant. 



Sectionum noniinibus addidi figuras, quae solae sectionem illustrant, formam indicantes 

 radicis, fructus semiuumque, quae naturalissimos offeruut characteres, in Flora germanica p. 

 737 — 744 verbis circurascriptos. 



Specierum synopsis in tabulis ipsis commode perspicieuda, quum characteres e fiore eo 

 modo composuerim, quo facillime comparantur. Exemplar igitur quodcunque Aconitorum 

 inter Florae nostrae fiues lectum, dummodo n ormale et omnino evolutum sit, nam 

 saepe vix semievoluta determinare conantur atque formam eorum characteribus specificis 

 opponi superbe gloriantur — his tabulis synopticis inspectis determinari et postea in sequentibus 

 tabulis ipsis comparari potest, ex quo colligitur Aconitorum Florae germanicae et helveticae 

 monographiam his iconibus exhiberi, usui practico accommodatam. 



De siugulis speciebus haec addo , easque valore suo specifico species Verbascorum alio- 

 rumve generum plures, antecellere non negabis. 



/. Ly COCtonum. Radix ramosa, folia palmata, perianthii decidui cassis elongata. — Conf. 

 tab. LXXV. 



4678. Aconituin p y rcnaicu m Linjv. et Lam. — Fl. germ. p. 737. 



Quum in Illustratione Aconitorum tab. XLVIIl, fide Exc. Com. a Sternberg plantam a se lectam pro 

 A. pyrenaico proponerem , iam de eo, num hoc verum sit necne , et num raeemus floriger cum 

 adjecto folio rite combinari possit, dubitavi. Ulteriores disquisitiones et cognitio speciei cujusdam 

 novae, A. ranuncutifolii , me in eo certiorem fecerunt, quod racemus ille ab Exc. Comite missus 

 Aconito Vulpariae , folium autem illi A. ranunculifolio pertineret. Linnaeum sub A. pyrenaieo 

 sirnul A. Gmelini et fortasse A. barbatum intellexisse nemo negabit, sed quorsum plautam pyrenai- 

 cam indicavit, eiusque nomen servavit eandem cum Lamarkio habuisse videtur. 



Adduntur nectaria gracilia, conferas etiani tabulam LXXV. 



4679. Aconitum Myoctouuni Rchb. — Fl. germ. p. 737. 



Adduntur genitalia cum nectariis, nectarium auctum et unguiculi pars, fructus et semen. 

 Couferas tab. LXXV. 



4680. Acoiiituiii Thel\ plionuin Rchb. — Fl. gerra. p. 737. 



Additur floris utraque varietas , nectariis cassidem aequantibus et casside brevioribus, fructus et seinen. 

 Conf. tab. LXXV. 



4681. Aconitiim Vnlparia Rchb. — fi. gerra. p. 737. 



cc. Phthora: cassis angustior, rubicunda: A. rubicundwm Fisch. — Conf. utramque coloris varietatem in 

 tab. LXXV. var. lasiantha, cassis angustior, lutea, villosa. Cf. t. LXXIX. specimen e Transylvania. 

 p. Cynoctonum : cassis amplior lutea. 



