LOF VAN VONDEL. 



Hij is en blijfl de nachtegaal. 



(J. VotLKSHOVE. ) 



Op den achtsten van Sprokkelmaand des jaars 4679 had bin- 

 nen Arastels veste, in de kerk, weleer aan de heilige Gatharina 

 toegewijd, eene eenvoudige plegtigheid plaats. Veertig dragers 

 bestelden er het lijk 1er ruste van een afgeleefden, meer dan 

 negentigjarigen grijze. Zonder zweem van praal of uiterlijk eer- 

 betoon zinkt het zielloos overschot ten grafkuil in, en de zerk, 

 die het dekt, geeft u zelfs geen' naam te lezen. Na de afgeloopen 

 taak wordt aan ieder der kunstbroeders — want dat zijn ze, die 

 hier den laatsten pligt kwamen vervullen — een zilveren pen- 

 ning ter hand gesteld , aan de eene zijde het borstbeeld voerende 

 van Joost van den Vondel, aan de andere een zingende zwaan 

 met het omschrift : 'sLants ontste en grootste Poëet. 



Treffende hulde en zware besehuldiging tevens! 'sLands oud- 

 ste en grootste poëet : en dan van het vaderland geen bJijken van 

 rouw; van wege de hoofdstad niet de geringste deelneming; dat 

 vaderland en die hoofdstad , door 's Dichtèrs lier zoo menigwerf 

 verheerlijkt! Niet één dier aanzienlijke geslachten, wier namen 

 met en door zijne zangen onsterfelijk zijn gemaakt, bij dat graf 

 vertegenwoordigd.... Doorluchtige Zanger der Grieken , die uw 

 brood aan zeven steden moest vragen; Gamouensen, Tassoos, 

 Miltons, die bij uw leven miskenning en onspoed tôt uw deel 



