( s ) 



overblijven, dat nict zal vcrgaan dan met tic taal, waarin hel is 

 geschreven. 



Die vuurproef hceft Vondel doorgcstaan, en naar mate dat zij 

 langduriger was, leverde zij schitterender uitkonist op. De vorigc 

 eeuw, in ons vadcrland rijk aan middelmatigheden op elk gebied , 

 en daarom zonder hart voor het groote en géniale , rnaakte in de 

 letterkunde plaats voor een tijdvak van herleving, dat niet kon 

 aanbreken dan met de regte waardering van de vernuften, die de 

 eeuw van Frederik Hendrik opluisterden, en inzonderheid van Von- 

 del. Voorgangers in kunst, wetenscbap en smaak, gelijk Siegen- 

 beek, Lulofs en Schrant, weidden uit in zijnen lof of stelden zijne 

 verdiensten in het licht ; Helmers, Follens en Bilderdijk — om 

 van nog levenden te zwijgen — erkenden hem als hunnen mees- 

 ter; ééne volledige uitgave zijner werken is reeds lang, eene 

 andere bijna voltooid, en eene derde gaat met spoed voort. Ver- 

 rezen voor de volksdiehters, waarop Nederland roem draagt, te 

 Brouwershaven, Rotterdam en Damme openbare gedenkteekens , 

 die hunne verdiensten regt doen : de natie toonde daarmede wat 

 haar als zoodanig 't naast aan 't hart lag; maar dan nu die schuld 

 gekweten zijnde, kon zij niet achterlijk blijven, eene dergelijke 

 hulde ook aan haren Vondel te betoonen. Op een der pleinen van 

 Amsterdam zien wij het beeld te gemoet van 's lands oudsten en 

 grootsten poëet, en als nieuwe parel, in onze eeuw aan diens 

 kroon gehecht , stelt de achtbaarste wetenschappelijke Instelling 

 van Bclgië, door eenen edelen naijver gedreven, het strijdperk 

 open om op de waardigste wijze 's Dichters lof te vermelden. 



Vondels lof te vermelden : het is meer dan een génie te huldi- 

 gen. Het is , den roem der vaderlandsche taal en letteren te doen 

 uitblinken; het is, den toi der dankbaarheid te betalen aan een 

 der sieraden van het voorgeslacht. Welk Nederlander, die zijne 

 moederspraak hoogsehat en zijn vadcrland bemint, zou de roep- 

 stem tôt zulk een kamp kunnen vernemen en onverschillig blij- 

 ven? De gedachte, zich door andcren te zien voorbijstreven, is 

 hier oncindig minder ondraaglijk, dan het zelfverwijt, naar den 

 lauwer nict te hebben gcdongen. 



Een eerkrans voor Vondel zou welligt niet waardigcr kunnen 



