( 7) 



deed ter naauwernood aan de behoeften des dagelijksehen levens. 

 De taal der Romeinen, ja, leerde bij aan , doch eerst op manne- 

 Jijken leeftijd, en door tal van overzettingenb ewees hij, dat bij 

 zicb vlijlig oefende, doch nimmer, dat hij met den geest der ou- 

 den was doorvoed. Duitscbland en Frankrijk zagen zelve pas de 

 schemering aanbreken van hetlicht, dat over hunne letterkunde 

 moest opgaan; een Gryphius hier en een De Bartas dââr, konden 

 toch wel niet de bakens voor een' Vondel wezen. Engeland bezat 

 zijn' Milton ; doch de Lucifer was reeds vervaardigd, eer het Vcr- 

 loren Paradijs bekend werd. 



De amsterdamsche Kamer In lief'de bloeijende was voor aan- 

 komende dichters een gansch niet onnutte leerschool, en ook 

 Vondel zal er lessen in hebben opgedaan. Onder mannen als 

 Coornhert en Spieghel begon de taal zich eenigzins te herstellen 

 van de volslagen verbastering, waarin de rederijkersgezelschap- 

 pen haar hadden ter prooi gegeven, en voor wat men poëzij 

 noemde, werden althans eenige regels vastgesteld en in acht ge- 

 nomen. Dan, die taal- en dichtzuivering, wat was zij dan een 

 gekunstel, weinig door oordeel en smaak hestuurd, en voor de 

 sraet van het vreemde, die der gezochtheid en onnatuurlijkhcid 

 in de plaats stellende? Vondels allereerste proeven en Hoofts 

 meeste werken dragen nog daarvan de duidelijkste sporen. 



Van oneindig raeer waardij was later voor de vorming van 

 Vondel de kring, dien de genoemde Muider Drost op zijn kasleel 

 verzamelde, en waaraan de edelste vernuften van zijnen tijd deel 

 namen, ora elkander op de voortbrengselen van hunne kunst of 

 vernuft të onthalen, en niemand zal ontkennen, dat onze Dichtcr 

 aan hunnen omgang, zoowel als aan dien met andere geletterden 

 en kunstenaars zijner eeuw, ter verrijking van zij ne kennis, ter 

 beschaving van zijnen geest en ter vorming van zijnen smaak, 

 veel is verschuldigd. Evenzeer intusschen staat het vast, dat 

 zijne oorspronkelijkheid als dichter daarbij ongedeerd bleef ; hij 

 streefde al zijne kunstbroeders te boven, en het onderscheid van 

 aanleg en trant tusschen dichters kan niet grooter gedacht wor- 

 den dan tusschen hem en zijne doorluchtigste tijdgenooten — 

 Hoofî , Huygens en Cats. Zij hebben in meer of minder hartelijke 



