( 17 ) 



verhevcnheid als zijne onmagt, zoowel de fijnheid aïs de botheid 



van zijn gevocl. 



Hoe maalt derhalve Vondel de vrouw? In don Lucifer traeht 

 Apollion aan Belzcbub bet menschenpaar te beschrijven, door 

 hem in Edens hof beglunrd. Adam is de béer der schepping; aïs 

 de engel hem al 't geschapene ziet overtreffen, en het gedierle 

 aan zijne voeten onderworpen , wenscht hij zieh in diens plaats ; 

 doch Eva.... zoodra zij aan Adams hand het hoofd der engelen te 

 gemoet treedt, en deze de schoonheid ontdekt, waarbij de erfge- 

 len wanschapenheden zijn, dekt hij, om zijne gedachten en ge- 

 negenheden te teugelen, zieh het aangezigt en de oogen met zijne 

 wieken. 



In de Gebroeders zullen zeven nakomelingen van Saul aan de 

 Godswraak worden geofferd : twee zonen van Rizpa en vijf van 

 Michal, doch de eerste de ware, de tweede de aangenomen moe- 

 der. Het o.ogenblik des afscheids is daar. « Nu moeders ! weest 

 getroost (zeggen de broeders ) , kust ons nog eens voor 't laatst. » 

 Michal breekt uit in eene aandoenlijke klagt; doch Rizpa 's smart 

 slaat tôt waanzin over. 



Treffender en edeler is wel nimmer de huwelijksliefde getee- 

 kend dan door den rei van edelingen in den Gijsbrecht van 

 Aemstel, en de regels : Waar werd opregter troaw, enz., leven 

 te regtin ieders hoofd en hart. Wat daarin wordt bezongen, is ver- 

 persoonlijkt in Badeloch , Aemstels gade. De vijand heeft de stad 

 overrompeld en in brand gestoken, Gijsbreehts broeder gedood, 

 en hij zelf ziet zijn slot op het punt van bestormd te worden. In 

 dien nood perst hij zijne Badeloch, met hunne beide kinderen te 

 scheep te vlugten; al wat in 't werk wordt gesteld om haar daar- 

 toe te bewegen, stuit af op hare onverbreekbare liefde voor Gijs- 

 brecht. Dan , haar hart kan nog van eene teedere zijde worden 

 aangetast. Adelgund, hare huwbare dochter, smeekt haar om 

 bescherming. « Moeders troost (antwoordt zij ) is kranke toever- 

 laat. » — « Zult gij (vraagt Gijsbrecht) dan oorzaak zijn, dat beide 

 uwe kinders sneven?» — Ik zou (zegt zij) om èènen man wel bel 

 mijn kinders geven. — Huwelijkstrouw heeft gezegevierd, doch 

 haar wacht nog zwaarder proef. Op de naïve vraag van haar klei- 

 Tome XVII. 2 



