HISTORIA. ôi 



SËCTIO I. 



DE TONO, QUI EX DISTIUCTIONE IN PARALYSI COGNOSCITin. 



Paralyses fiunt vel ex musculorum alienata nutrilione, vel quia nervi 

 affecti, vel centra eorum. Quum vero in partibus paralylicis aliquaindiu 

 apparuit paralysis non nutritionis solum anomalias reperiamus, vel etiam 

 physicas telarum qualitates mutatas, ita ut, quia elastica tensione amissa 

 musculi antagonislas suos in eo quem normaliter habent expansionis gradu 

 retinere non possunt, se contrahant , toni alicuius ratio onmino negligenda 

 videtur. Quod si igitur quaerimus illa distractionum in paralyticis exetnpla , 

 quaein toni theoria saepissime summi inomenti videntur, duae se offerunt 

 nobis paralyses, baec allerius nervi facialis paralylici, qua plerumque jani 

 brevi post paralysin et os et saepe nares in parlem integram dislrahuntur , 

 illa hypoglossi pari modo affecti , qua distrahitur lingua in aegrotani partent. 



Quod ad facialis paralysin altinet, qui tonum statuere volunl, alii exisli- 

 mantj quiescentes musculos tono quodam organis centralibus obnoxio con- 

 traclos esse, et alteram partem altéra extendi; perseclis autem, aut ligatis, 

 aut compressis nervis allerius partis, velut altero faciali paralytico, con- 

 traclio illa exstinguifur, musculi extenduntur, partes dislocantur; alii ner- 

 vorum paralysin musculorum alrophiam sequi, experimenlis multis probatum 

 esse, quod idem in facie fieri et boc modo vullum et os deformari. Quod si 

 ita cssel, ut illi dicunt, distraclionem et statim post nervi paralysin existere 

 et perpeluam esse oporteret, cuiusmodi casus singuli etiamsi exstiterint, 

 tamen contrariorum exemplorum haud parvus non est negligendus nume- 

 rus, in quibus distractio serius visa est, quam ut atropbia iure non statue- 

 retur; contra si alropbia et paralysis ita arctis, ut alteri opinantur, vinculis 

 inter se connexae essent, atrophia paullo post paralysin observanda esset, 

 quamvis celerius distractio appareat, quam musculorum atrophiam adesse 

 censere licet. Alias distractioni illi supponit causas Heidenhain ' ita ut dicat , 

 aegrotae partis musculos distortiones contractione musculorum sanae partis 

 effectas non posse rursus irritas reddere, bas igitur manere ac perpétuas 



1 Heidenhain , Milliers Archiv , 1856, p. 216. 



