24 MUSCULORUM TONI 



riri soient, ila ctiam iis quae Brondgeest elaboraverat, accidisse videmus. 

 Quid autem dicamus , quodsi dubilationes ac scrupuli praedicanlur eiusmodi, 

 quibus nenio non perspiciat nihil spectari nisi ut labores per tôt annos im- 

 pensi reddantur irrili, utque nova opprimantur omnibus ralionibus propterea 

 quod melus ille stultissimus exslal, ne novis cognilionibus veteres illae ac 

 multorum annorum usu sacratae oblivionis tenebris obruantur. An credamus 

 fartasse; mullos quidlibet contradicere eam ob causa m tanlum, ut locuti 

 aliquid videantur, utve eorum nomina semel conspicianlur in opusculo ali- 

 quo. Triste profecto taie quid esse supponendum, tristius nostra aetate id 

 fieri. Sed longius a proposito aberravimus : redeamus igitur quae contra 

 tonuni illum reflexorium dicta sint,quaesiluri. 



Hermann ' tbeoriae huic bellum induxit, quia ne unum quidem ex indiciis 

 a Muellero et Henle toni statutis cum Brondgeesti pbaenomeno congrueret, 

 experinientis([iie in musculorum gaslrocnemio factis hoc praecipue demonstra- 

 vil, eontractionem illani minime communem esse omnium musculorum vo- 

 luntariorum, quum musculus ille, si alteram partem vertis lenissimo cuique 

 impetui cedenlis et aequilibrati , versus quem superne cochlea platinea ad 

 contactum attinens ita collocala est, ul vel minima musculi expansione 

 catena galvanica claudalur, fert, contaclu perfecto simul atque prius musculi 

 cum medulla spinali communicalio interrupta est , nullo modo longior red- 

 datur. Quae explicalio quum nihil aliud nisi hune lonum differre ab illo , 

 quo Mueller et Henle nisi sunt, ostendere velit, prorsus supervacanea mihi 

 videtur, propterea quod Brondgeest quum tonum reflexorium quodammodo 

 esse adderet, satis probavit, tonum suum non eundem sibi videri ac lonum 

 ab illis proposilum. Quodsi porro Hermann in deducendo tono Brondgeesti e 

 medullae spinalis functione quadam consumit non mediocrem operam, alte- 

 ram rem incognitam pro altéra supponit , quaestione illa quasi principali, 

 (luibusrationibus ac modis contractio ista musculorum conspiciatur, evitata. 



(iravior certe adversarius, cuius dubitationes supra abunde descripsimus, 

 contra Brondgeest in médium processit Juergensen - qui observationum 

 illius plerasque l'alsas esse statuit. Impulsas enim sentenlia illa Tuerkiana a 



1 L. Hermann, Archiv von Reichert und Du, Bois-Reymond , 1861 , pp. 350-500. 

 - Juergensen, Studien der physiol. Instituts zu Breslau; 18CI, pp. 159-162. 



