HISTORIA. 13 



sed etiam sola nudalione vel diutiori cum aëre contactu (expcrimenla enim 

 Weberi infra lalius commemorantur ) nihil ilerum voluisse nobis videtur 

 quam permutata ratione novam facli nondum salis explicati circumscrip- 

 lioneni. Haud meliore loco quam die est tonus vivus, queni Parry et Tiede- 

 mann ' praeter elasticitatem in arleriis statuebant, quo arteriae nudatae, 

 priusquam omnis sanguinis circulatio sistatur, paullo arcliores redduntur, 

 (piam post mortem elasticilate sola fieri possent. 



Jam vero perlegentibus nobis quae céleri huius periodi viri de toni quae- 

 stione scripserint, Germanici anle omnes appellandi sunt non propter prae- 

 clare aut dicta aut facta vel potius propler contraria, quae, quum ceterarum 

 nationum physiologi supra prolata sequerentur, Joan. Muellero haud parvas 

 ad statuendam toni significalionem ex circumscripta lege physiologica elabo- 

 ratam diflicultales allulerunt. Metzger corpori vim quandam vitalem tribuit 

 omnibus organis communem, cuius lonica quoque pars est, quae utrum ad 

 musculos an ad quid aliud pertineat , in dubio remanet. Er. Schmid 2 tribus 

 irritabililatis modificationibus statutis, contractilitate, musculorum irritabi- 

 lilate, sensibilitate, primam quum non solum musculis sed etiam lelae cellu- 

 losae propria sil, vim cellulosam vel tonum vocat, qui praeter contractionem 

 simplicem turgorem vitalem et oscillationem continet. Cuius opinionis sin- 

 gulae parles ab Autenrieth coniunctae sunt, qui quum in toni locum substi- 

 tueret turgorem vitalem seu elasticitatem communem , quae omnibus corporis 

 parlibus, sive musculos continent, sive ut digiti manus pedisque, ut aures 

 apexque nasi ex molli tela cellulari consistunt, propria, non in quiète sed 

 perpetuis oscillationibus subiectam esse nervis non adhibitis opinabalur. 

 Cui similem oscillationem vitalem Circaud et Tourdes 3 non in tela cellu- 

 lari solum, sed etiam in nervis et in sanguine vidisse sibi videbantur. Quid 

 quod Wallher ' ex musculorum anlagonismo magnelicam quandam vim 

 musculorum , praecipue extensorum concludens morbos eorum tonicos vocat, 



1 Parry et Tiedemann , v. Miïller, /. c, ad Schwann; Tiedeman, Physiologie. Darmstadt 

 1850, Band I, p. 520, 715. — Metzger, Physiologie. Konigsberg, 1785, p. 12. 



2 Erhard Schmid, Physiol. Iena , 1801, Band III, pp. 505-10. — Autenrieth, Hundbuch 

 tlerempir. mensch. Physiol.; Tiibingcn, 1801 , Band I , § 151 , p. 80; £ 185, p. 1 1 1. 



3 Circaud et Tourdes, Gilbert Annales, t. X , p. 4!)9 ; t. XIII , p. 250. 



4 Walther, Physiologie (1er Menschen, Landslmt, 1808, Band II, p. 181. 



