■s 



H1ST0RIA. 



caput i. 



Veteres quum in theoriis de spiritu vitali adeo versarenlur, ut nimiis 

 impliciti essent praejudiciis , in disquisitionibus statuendis opiniones de 

 nervis, musculis, tendinibus, ligamentis tuebanlur falsissimas et raliones 

 maxime varias ac inler se diversas, quas omnes singulas enumerare operae 

 pretium non est, significationi supponebant toni. Hippocrates 1 qui motus 

 voluntarios perfici sensit musculis ad ossa applicandis nervos et tendines et 

 ligaments hoc loco râum, illo v&pov vocal, quum Plato 2 , cui musculi sunt 

 corpori calefaciendo et conservando, nervos appelle! hta&vcoç, quum porro 

 Demetrius Apamensis 5 tamquam praesagiens zww commémorât vasorum ita 

 ut haemorrhagias integris vasis orlas et ad transsudalionem , quam nos 

 diffusionem vocamus, et ad tonum intermissum, id est, ad aloniam référât. 

 Aliud imperfectarum illarum opinionum, quibus quamvis veris, tamen ipsae 

 rerum causae non perciperentur, exemplum Erasistratus Cous nobis prae- 

 stat, qui quamquam nervos et sensitivos et motorios stricte iam distinguit, 

 facere non potuit , quin musculorum seu contractionem seu extensionem 

 impletione aëris et egestione explicaret. Nec silentio praetcrmiltendus est in 

 jlla sententiarum repugnantia Aretaeus 4 , qui quum in convulsion ibtf s memo- 



1 Hippocrates, Medicor. Graecor. opéra, quae exstanl (éd. Kiïhn). Lipsiae 182G; de ur- 

 ticl. III , p. ÎÏJÔ ; de locis in liom., II , p. 407. 



2 Plato, Dialogi ex rec. Bekkeri. Bcrol., 1817, III, 2, p. 122. 



3 Demetrius, Cael. Aurelian. chron., libr. II , c. 10, p. 590. 



4 Aretaeus, De caus. et sig. morb. diutur. (éd. Kiïlin, 1828), lib. I, op. 7, p. G. [to'kcs yàp 

 vsùpaai xat ivràc/o; cùyjpa.] 



