(103 ) 



Th. Cooi'man, in zijne Gedichten en Gezangen (1879), geeft 

 een Pherecratisch-Glyconeïsch stukje : 



Stem lit het vehleden (blz. 28). 



— ^u- — \^ \/ — \J- 



Vaak, wen droeve gedachtcn 



— — — \y \/ — \y 



U Voorhoofd rimpelig maken, 



— \y — v/- \y — \r 



Wenken lachende beeldcn 



Uit den vroegeren tijd inc toe : 



Klinkt een liedje, vcrgeteii 



Sedert lang, een gclispel 



Lief als 't inurmlen der beke 



Als 't ontwaken der Mei, zoo zoet, enz. 



Het geheel is op éen vers na volkomen zuiver. 



Hetzelfde jaar gaf Fr. S. Daems, Norbertijner-kanunnik 

 régulier der abdij van Tongerloo, zijne Gedichten uit. Blz. 41 

 staat een Sappliictim , waarvan wij de drie eerste strophen 

 laten volgen : 



H Was zoo snerpend koud, en de koude winden 

 Bliezen buidrend door de besneeuwde straten, 

 Bibbrend boog een kind het verkleumd gezichlje 

 Over den boezera. 



— - \/- yy 



't Zat daar op de stoep van de trotsche woning, 



't Kromp in een van koude ; en de honger, knagend 



Aan zijn hart, verwrong zijn gelaat in aaklig 



Foltrende krampen. 



\y — — \^ 

 En daarbinnen woeldc en krioelde een bonté 



Menigte aan den dans ; en er werd gezongen 



En gejuicht, geraasd; en de bekers spatt'en 



Schuimende wijnen. 



Zooals men ziet, laat de bewerking te wenschen, inzonder- 



