( 102 ) 



~ \j- ~ -^ -^ — — — ^^ 



vers 2 : naar de aarde; vers 4 : de godin; vers 8 : Immers 



— — — — x^— — vr— \y — 



door traagheid niet of door; vers 12 : evenaren; vers 14 : voor 



\/- — \^— — \^ — \/_ 



een god; vers 19 : mijn dierbaren; vers 21 : naar de spits. 



C. — Eenige korte syllaben worden lang geteld : vers 3 : 

 ontglijdende; vers 6 : na is u de dag; vers 16 : mismoedig. 



Over A zullen wij zeggen dat hiaat en elisie beide niet fraai 

 klinken en dat het wenschelijk is ze te vermijden. 



Over B : de lange syllaben zijn hier van het accent beroofd; 

 doch dit is geene reden om ze te verkorten; ze worden ai 

 genoeg overheerscht door de lange in de thesis, dan dat men 

 ze nog inkrimpe om plaats te maken voor eene bijgevoegde korte. 



Over C : de syllaben ont, mis zijn inderdaad van de zw^aarste 

 onder de korte, na de caesuur is hun gebruik als lange syllaben 

 niet geheel af te keuren : het hulpwerkwoord is geldt steeds 

 als korte syllabe; doch hier krijgt het door den hiaat eenen 

 zekeren nadruk, die er de waarde van vergroot; — ik kan niet 

 verzwijgen dat dit vers mij minder bevalt dan de andere. 



Ant. L. De Rop is in zijne Gedichten wel ietwat zwakker, 

 doch verre van onharmonisch ; zie hier : 



. . . . Verrezen is weder de maagd, wicr aanschijii 



De achtbare wereld verjongt en hervormt lot knielenden minnaar, 



Die, met gevou\ven(e) handen, al Iisp(e)lend zcgt : ik bemin u. 



(?) 

 Lachende lonkt ze omlaag, de godin van het eeuwige voorjaar. 



In Zuid-Nederland is tevens eene schier algemeene bewe- 

 ging ten voordeele der metrische verzen ontstaan. 

 G. Van Oye zingt in zijnen Morgenschemer (1874) : 



Neen, noch om goud, noeh om eer iieen, houd ik dien schrikiijken strijd vol, 

 (î) (?) 

 't Is geen ellendige zuchl naar roem, die me 't slaal om de leên snoerl, 



(?) (?) 



'k Reike mijn' handen niet uit naar den gh'nslrenden beker des lijkdoms : 



Hier — in mijn boezem — 'l is hier, in de jagende brandende bloedvaarf, 



Hier, in 't gebons van mijn hert ach! bezwijmend in eigene krachten. 



Hier, dal ik val en bezwijk — in de driflige slormeu der zvvakheid! 



